ตามมาอ่านอีกคะ ชอบใจ การทำงานร่วมกันที่นี่ มากคะ

  การพูดคุยของคุณหมอ ดีมากแล้วคะ ให้เกียรติ และเป็นเพื่อน เป็นธรรมชาติ

   การร้องไห้ ก็ดีคะ แต่เราไม่ร้องกับเขาก็ดีคะ ไม่ใช่เราไม่รู้สึก แต่เราแสดงตนเป็นเพื่อนเขา และอยากฟัง อยากรับรู้ และนำพาบางอย่าง

   การเล่าเรื่อง แม้บางครั้งเจ็บปวด แต่ก็เป็นการทบทวน และทำให้ผู้ป่วย คิด  ฉุก คิด โดยไม่ตั้งใจ และนำไปสู่การคลี่คลาย

    การให้อภัยตัวเอง ของผู้ป่วย เป็นเรื่อง ยาก ง่าย  หรือ ไม่ทราบระดับ

เพราะ ทุกคนต่างพื้นเพ   เป็นเรื่องที่สำคัญ แต่เป็นเรื่องที่ เขาต้องทำด้วยตัวเอง ซึ่งจะเกิดเมื่อไหร่ ไม่รู้

    แต่ชอบใจ การที่ คุณหมอ คุยเรื่องที่เขาภูมิใจ ถ้าเรารู้ประวัติ หรือคนรอบข้างดีๆ กับเขา หรือญาติ คุยดีๆ ชื่นชมเขา นานๆไปเขาก็อาจจะค่อยๆให้อภัยตัวเอง ได้อย่างธรรมชาติ

    ขอบคุณบันทึก ของคุณหมอมากคะ