สวัสดีครับ สุรชน M

ต้องขอบคุณมากครับ ที่เข้ามาเติมเต็มให้เห็นการทำงาน กระบวนการครับ

เสียงคุยกันบนเวทีกลางในวันนั้น ผมจำได้ยังดังก้องหูครับ ทางจุฬา บอกว่า “งานที่สำเร็จในครั้งนี้ เพราะคนน่าน ทางจุฬาเพียงแต่เข้ามาร่วมคิด ร่วมเรียนรู้กระบวนการไปด้วยเท่านั้น”  เป็นประโยคที่งดงามครับ และในบรรยากาศที่เราเรียกว่าเป็นการนำเสนอสิ่งดีๆในวันนั้น เป็นงานเฉลิมฉลองความสำเร็จที่เกิดขึ้น อาจเป็นความสำเร็จที่ไม่มากนักแต่เป็นการมีส่วนร่วมที่มาจากชุมชน พลังที่เกิดขึ้น ผมเชื่อได้ว่า เกิดจากการ Empowerment ของภาคีที่เกี่ยวข้อง การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ที่เป็นธรรมชาติครับ

ผมบอกได้เลยว่าผมเป็น “คนใหม่” - outsider ที่อยู่ข้างนอก ที่ถูกเชิญเข้าไปร่วมสังเกตการณ์ ทั้งๆที่ผมไม่ทราบบริบทมากมาย เพียงแต่ศึกษาตามเอกสารที่มีอยู่ ปะติดปะต่อภาพในความคิดผม รวมกับ ภาพของความเข้มแข็งของเมืองน่าน ออกมา ตรงนั้นเป็นความคิดในครั้งแรก

ความที่เป็นคนนอก การเข้าไปร่วมผมจึงต้องเป็นกลาง วางความคิดที่เปิดกว้าง เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นผมถือว่า ผมได้มาเรียนรู้ ในห้องเรียนที่กว้างใหญ่

ถามว่า เห็นความสำเร็จ ที่ลวงตาหรือไม่ เป็นงานโฆษณาหรือไม่นั้น….

ด้วยความที่ผมเป็นนักพัฒนาที่ alternative เชื่อคนยาก มีประสบการณ์การทำงานกับชุมชนในกลุ่มคนที่หลากหลาย คนดอย - คนราบ  เฝ้าสังเกตความเป็นไปของวิถีการพัฒนาอยู่ทุกครั้ง ถอดบทเรียนในช่วงทำงาน ดังนั้น สิ่งที่ประจักษ์ กับ สายตา เราประเมินได้ว่า “ของจริง” หรือไม่

และอยากบอกว่า “ผมไม่มีส่วนได้ ส่วนเสีย” กับโครงการนี้  จึงบอกได้เลยว่า การเขียนบันทึกผมในครั้งนี้ ผมหยิบสิ่งที่ผมเห็น หยิบเอาความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนั้น มาอรรถาธิบายว่าผมมีมุมคิดอย่างไร? กับสิ่งที่เกิดขึ้นครับ

ตามสิ่งที่ท่านได้อ่านในบันทึกนี้