บทบาทหรือหน้าที่ของสภามหาวิทยาลัย  ที่ดิฉันบอกว่า ชัดเจน นั้น  หมายถึง เมื่อเปรียบเทียบระหว่าง พ.ร.บ.ฉบับ ม.ที่เป็นส่วนราชการ กับ ร่าง พ.ร.บ.ฉบับ ม.ในกำกับของทุกมหาวิทยาลัย  พ.ร.บ. ม.ในกำกับเขียนไว้ชัดเจนกว่าเดิม  (รายละเอียดของหน้าที่ดังกล่าว ดิฉันเคยบันทึกไว้แล้ว ที่นี่ )การกำหนดหน้าที่ของสภาฯ เป็นเรื่องสำคัญมาก  ต้องกำหนดไว้ใน พ.ร.บ. หรือกฎหมายแม่เลยทีเดียว  จะทำเป็นข้อบังคับ (กฎหมายลูก) คงไม่เข้าท่าแน่  เพราะข้อบังคับออกโดยสภามหาวิทยาลัย  จะให้สภามหาวิทยาลัยออกกฎหมายกำหนดหน้าที่ของตนเองได้อย่างไร ? 

พ.ร.บ.ม.ในกำกับ ของมหาวิทยาลัยอื่นดิฉันไม่ทราบ  แต่ของ มน. ในมาตรา ๒๑ ของร่าง พ.ร.บ. ฉบับปรับปรุงล่าสุดซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับ คณะผู้บริหารมหาวิทยาลัย  ระบุไว้ว่า ให้ จำนวนสองคนในคณะผู้บริหารดังกล่าว  เป็นตัวแทนจากนิสิตโดยตำแหน่ง ได้แก่ประธานสภานิสิตและนายกองค์การนิสิต  ดูรายละเอียดที่นี่  ดังนั้น นิสิตไม่เพียงแต่กำกับ ตรวจสอบการบริหารมหาวิทยาลัยได้  ตามนัยะของหมวด ๓ เรื่องการประกันคุณภาพและการประเมิน ใน ร่าง พ.ร.บ.   แต่ยังมีส่วนร่วมในการบริหารด้วย ซึ่งอย่างนี้ไม่มีระบุไว้แน่ๆ ใน พ.ร.บ.ฉบับ ม.ที่เป็นส่วนราชการ (ทั้งที่ในความเห็นส่วนตัวของดิฉัน เห็นว่า ไม่จำเป็น เพราะนิสิตยังไม่มีความรู้และประสบการณ์เพียงพอในการบริหารงานวิชาการระดับอุดมศึกษา)   

มน. เป็นมหาวิทยาลัยภูธร จึงเปิดโอกาสให้นักเรียนในพื้นที่และจังหวัดใกล้เคียงได้เข้าเรียน มากกว่า นักเรียนที่ผ่านการสอบตามกระบวนการสอบคัดเลือกปกติ  ในสัดส่วน 70 : 30  ซึ่งทำอย่างนี้และมีนโยบายอย่างนี้ มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และยังเปิดโอกาสแก่นักเรียนด้วยวิธีรับตรงประเภทต่างๆ อีกด้วย  นี่คือการเปิดโอกาสทางการศึกษาแก่ผู้ด้อยโอกาส 
           และเมื่อผู้มีความสามารถสอบเข้ามาเรียนได้แล้ว ก็มีทุนการศึกษาประเภทต่างๆ ให้ทั้งในระดับมหาวิทยาลัย และระดับคณะวิชา  นิสิตที่ยากจนแต่ตั้งใจเล่าเรียนจำนวนไม่น้อยที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนี้ ด้วยทุนการศึกษาดังกล่าว คุณ 143lw ต้องมองภาพรวมของระบบ ต้องแยกแยะให้ออกว่า ผู้ที่ไม่สำเร็จการศึกษา เป็นเพราะตัวเขาเองไม่ตั้งใจเรียน  แล้วเอาความยากจนมาอ้าง หรือเป็นเพราะมหาวิทยาลัยไม่มีระบบช่วยเหลือดูแลนิสิตยากจนจริงๆ 
          อย่างไรก็ตามเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการบริหารโดยตรง  แม้ไม่มี พ.ร.บ. ม.ในกำกับ มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ ต่างคำนึงถึงเรื่องนี้กันมากอยู่แล้ว  นี่ถ้ายิ่งระบุไว้ใน พ.ร.บ. อย่างชัดเจน ก็น่าจะยิ่งดีมากขึ้น

เรื่องค่าเล่าเรียน  เรื่องรายได้ของมหาวิทยาลัย และเรื่องการอุดหนุนของรัฐ  คุณ 143lw ลองอ่านจากบันทึก นี้  และ นี้  โดยละเอียดนะคะ  อาจทำให้เข้าใจความเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงได้มากขึ้น
          เพราะคุณ 143lw พยายามที่จะโยงใยเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเข้าหากัน เพียงเพื่อจะแสดงความไม่เห็นด้วย
          ดิฉันชอบความเห็นต่าง  แต่ต้องอธิบายให้เข้าใจว่าสิ่งที่คิดเห็นนั้นมันเกี่ยวข้องกันอย่างไร  มีเหตุอย่างไรจึงทำให้เป็นผลอย่างนั้น ฯลฯ

ความเข้าใจเรื่องการบริหารงานบุคคล  การประเมินผลการปฎิบัติงาน  และการบริหารงานวิจัยของมหาวิทยาลัยหรือของอาจารย์ก็เช่นเดียวกัน ที่คุณ 143lw  จะต้องทำความเข้าใจระบบและหลักการต่างๆ ของเรื่องเหล่านี้เสียก่อน  ก่อนที่จะวิพากษ์  เพื่อผู้สนใจจะได้นำข้อเสนอแนะไปใช้เป็นประโยชน์ได้