- สวัสดีครับคุณสนอง ผมคิดว่าเรากำลังพูดเรื่องเดียวกัน ค่อนข้างตรงกัน ถ้านั่งผิงไฟสาดคนละผืน ก็อาจซอดแจ้งบ่ยอมหลับได้
- เห็นด้วยที่ว่า "ข้อความของเติม วิภาคย์พจนกิจ ไม่จำเป็นต้องถูกเสมอไปครับ" และพบมากมายในเอกสารที่อ้างถึง
- แต่การนำเสนอ เป็นเชิงอ้างเอกสาร
- ขอขอบคุณ ที่คุณสนองพาตั้งข้อสังเกตุในเชิง รูปแบบ "ฉันทลักษณ์" คำประพันธ์ ทั้งๆ ที่ฉันทลักษณ์ของอีสาน/ลาว ไม่ได้เป็นแผนผังตายตัวเหมือนของไทยกลาง แต่อยู่ที่ใจ จังหวะของเสียงอักษร วาดวาทศิลป์คนแต่ง ใกล้เคียงหน่อยก็ร่าย ฯลฯ (มีโอกาสค่อยว่ากันให้ม่วนใจครับ)
- ส่วนเซิ้งทั้งที่เป็น กาพย์เซิ้ง หรือเซิ้งโห่เชิ๊บเชิ๊บไม่ต้องมีดนตรีเอาจังหวะม่วนใจอย่างไร.. ผมคิดว่าเซิ้งไม่ใช่ชื่อเชิง "ฉันทลักษณ์" ตายตัว แล้วแต่ว่าเราจะใช้เป็นคำนาม หรือคำกริยา ถ้าเป็นคำกริยาก็พอหมายถึงฟ้อนทุกอย่าง
- ถ้าเป็นคำนามก็ต้องแจกแจงไป แล้วแต่ใครจะคุ้นเคยบริบทของการเซิ้ง
- จริง ๆ เราตรงกันครับคุยให้ม่วนใจ คำว่า ฟ้อน กับเซิ้ง หรือเอาแค่ ย่อน มันแยกกันไม่ค่อยออก จะเอารูปเอาแบบ หรือเอาตามอัธยาศัย ก็ว่ากันไป
- ส่วนเรื่อง "ตีกลองตามจังหวะคำร้อง" เห็นด้วยและเข้าใจครับ ผมเป็น "นักกีฬาชอบเล่นซออู้ม่วนเพลิน" อยู่ในสายเลือดมาตลอดครับผม
- ขอบคุณมากครับ ปีใหม่ 2551 ขอให้คุณสนองโชคดี ส่วนผมจะนำเสนอก็หมายลาวโบราณ มาคุยกันอีกนะครับ.