ขอบคุณ คุณธรรมาวุธ และคุณอุบล ที่ทำให้ blog นี้มีชีวิตชีวา ไม่รู้สึกว่าคุยอยู่คนเดียว . . . เมื่อไรเราออกมาจากการเป็น "ผู้แสดง" ได้  คงจะเบาสบาย . . . เมื่อไรเราออกมาจากการเป็น "ผู้ดู ผู้ชม" ได้  คงจะยิ่งเบาสบาย เพราะคงจะเข้าใจ "ความว่าง" ได้อย่างแท้จริง