สวัสดีครับ  น้องสุมิตรชัย

ผมเองก็ชื่นชอบวาทกรรมที่น้องสมุตรชัยกล่าวถึงนี้มาก  "หวลหาอดีต คิดถึงปัจจุบันและใฝ่ฝันถึงอนาคต"    เพราะมันเป็นนิยามชีวิตที่ชัดเจนมาก

การดำเนินชีวิตมันแยกไม่ออกระหว่างความเป็นอดีต - ปัจจุบัน และอนาคต  เพราะทั้งสามส่วนล้วนเกื้อหนุนกันและกันอย่างแยกไม่ออก    บางครั้งในอดีตทั้งที่ดีและไม่ดีก็ล้วนสังเคราะห์มาเป็นประโยชน์ หรือวัตถุดิบในปัจจุบันได้

กรณีการทำงานของผมมักเกี่ยวโยงกับกิจกรรมเดิม ๆ อยู่แทบทุกปี   เพราะกิจกรรมของนิสิตจะมีกิจกรรมในลักาณะประเพณีขององค์กรเสมอ  ดังนั้นก่อนลงมือทำสิ่งใด  ผมจึงมักตั้งคำถามย้อนไปถึงกิจกรรมนี้ในปีที่ผ่านมา   เพื่อให้เราสามารถนำอดีตมาเป็นต้นทุนของการทำงานในวันนี้ ....

นั่นคอืวิธีการที่ผมเชื่อมั่นว่าเป็นแนวทางที่จะสามารถพัฒนาตนเอง, องค์กรและพัฒนางานได้อย่างไม่ยากเย็น

.........

ขอบคุณครับ