ขอบพระคุรอาจารย์ที่ให้ความรู้เรื่องผีก๊ะ ตามแบบฉบับความเชื่อของล้านนา ผมได้อ่านหนังสืออยู่เรื่องหนึ่งที่กล่าวถึงเรื่องศักดินากับผีก๊ะ ซึ่งเป็นเรื่องราวในอดีต

ผมอยู่แม่ฮ่องสอน ได้สัมผัสอยู่กับผีกะเหรี่ยงสะกอ ผีกะเหรี่ยงแดงที่รียกว่า โอ่หล่า และผีก๊ะไต ซึ่งได้หายไปพร้อมกับยุคสมัยใหม่แล้ว คงเหลือแต่บ้านนอกไกลๆที่พอหลงเหลืออยู่บ้าง ด้วยความสงสัยจากที่ได้ศึกษาเรียนรู้ และได้พบเห็นมาด้วยตา รวมทั้งได้ศึกษาวิชาอาคมในการปราบผีเหล่านี้ด้วยจากอาจารย์ 3 ท่าน  ท่านหนึ่งเป็นชาวไต  ท่านหนึ่งเป็นชาวพื้นเมือง  และอีกท่านเป็นชาวอิสาน  อาจารย์ของผมได้เสียชีวิตไปแล้ว 2 ท่าน เหลือแต่อาจารย์ที่เป็นชาวอิสาน ผมได้สัมผัสกับการช่วยเหลือชาวบ้านบนเขาบนดอยมาพอสมควร สมัยที่อยู่กับกะเหรี่ยงแดงถึงประกาศท้าเลยว่า หากลูกหลานใครร้องกระจองอแง กลางคำกลางคืน ให้มาเรียกผมได้ทุกเวลา

ทั้งๆที่ตัวเองก็เรียนรู้มาทางนี้ ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ถึงเรื่องผีก๊ะเหล่านี้ มีอยู่ปีหนึ่งมีอาจารย์ทีเก่งกล้าทางการเข้าฌาณ ชื่ออาจารย์ทัศน์ (แต่งกายคล้ายฤษี) ท่านได้มาโผดคนแม่ฮ่องสอน ผมจึงถามอาจารย์ว่า ผีก๊ะเกิดจากอะไร อาจารย์ตอบผมว่า ผีปอบ หรือผีก๊ะ ทั้งหลาย เป็นผีที่อยู่ในคนๆนั้น โดยเจ้าของไม่รู้ตัว ติดต่อกันมาทางสายเลือด เรียกว่า ปอบสายเลือด เกิดจากการเรียนวิชาอาคมที่ผิดพลาดของบรรพบุรุษ เมื่อเกิดแล้วทางสายของผู้เป็นปอบจะต้องเลี้ยงดู ดูแลเป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้นจะไปทำความเดือดร้อนให้ผู้อื่น แล้วผมก็เล่าเรื่องต่างๆที่ผมได้ช่วยเหลือขจัดทุกข์ให้กับชาวบ้านในสถานการณ์ต่างๆ ในที่สุดท่านอาจารย์ก็ได้มอบมีดหมอให้ผมไว้ 1 เล่ม ผมยังเก็บไว้ในขันครูจนถึงปัจจุบันนี้  ยังไม่เคยใช้งานเลย

ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยพบเห็นปอบเข้าสิงคน พบแต่ผีตายโหงเข้าสิงคน 2-3 ราย เกิดขึ้นในตัวเมืองด้วย ชาวบ้านเขาก็รู้รีบมาบอกให้ผมไปจัดการให้ ส่วนใหญ่ต้องการมาสั่งเสียเพราะห่วงลูกหลาน จึงถือว่าไม่เป็นภัย ไม่เหมือนปอบบางตัว

ผมเล่าให้ท่านอาจารย์ฟัง เพื่อหวังความรู้เพิ่มเติมจากอาจารย์ครับ จะได้เป็นวิทยาทาน

อาจารย์เก