หากเราตระหนักว่า..คนทุกคนมีคุณค่าต่อการมีชีวิตอยู่เท่าๆกัน .ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น..ก็เป็นเรื่องธรรมดาได้เช่นกัน ..

หากสังคมเปิดใจ..ให้โอกาสกับผู้ที่เคยผิดพลาด..ใส่ใจด้วยความเมตตา..ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่..สายตาที่มีให้กับเค้าคงมีแววเอื้ออาทรเพียงพอที่จะเป็นแรงใจให้เค้าเชื่อพลังแห่งความรักและปรารถนาดีว่า..มีจริง ..

ผู้ที่ล้มก็คงจะมีกำลังใจมากมายที่จะลุกขึ้น..มามีชีวิตอย่างภาคภูมิ..

มันไม่ยากเลย..กับการที่เราใส่ความปรารถนาดีไปกับผุ้คนที่เราได้รู้จักด้วยความจริงใจ..โลกคงสวยงามและน่าอยู่ขึ้นอีกมากมาย..ตัวเองเชื่ออย่างนั้นจริงๆนะคะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆที่มาอ่านช้า.แต่คงไม่สายเกินไปที่จะร่วมจรรโลงสิ่งดีๆ.ให้มีในสังคมไทยค่ะ..