คุณเพื่อน dd_L

ดีใจจังที่แวะมาล้อมวงฟังพี่ๆ น้องๆ เล่าเรื่องราว อันสุขสงบ...และได้คิดถึงความสุขสงบ สบายใจ ในวัยเด็กด้วย...

ไปตอนเด็กกับตอนแก่แล้วอย่างนี้...ไม่เหมือนกันนะฉันว่า...บทคนแก่เล่นยากกว่าบทของเด็ก...อิอิ

บทแผ่เมตตา(กล่าวตอนหยาดน้ำ)แบบพื้นเมือง....เธอหมายถึง อิมัง ทานะกั๋มมัง นิพพานะปัจจะโย โหนตุ โน นิจจังฯ...?

ยาวหน่อยเน้อ...แต่ก็อย่างเธอว่าไว้ ...อุทิศให้ตัวเองเพื่อไปสู่พระนิพพาน อุทิศให้ทั้งบิดามารดา ญาติกาและอญาติกา เทวบุตรเทวดา เปรต ครูอาจารย์ ให้พ้นทุกข์มีสุขไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ ...ทั่วถึงเลย...อิอิ