พี่บางทรายคะ...

ขอบพระคุณค่ะ...สิ่งที่พี่เล่า...หาไม่ได้ในตำราเลยค่ะ...ทำให้อยากลองสัมผัสด้วยประสบการณ์จริงๆ ไปเข้าใจ "ก้นบึ้ง" ของ ทุกๆ กิจกรรมที่ ก่อร่างสร้างวัฒนธรรมไทยขึ้นมาน่ะค่ะ

น้องละชอบจังเลยที่พี่เล่าเรื่อง "วันเปิดประตูเล้าข้าว" อ่านแล้วน้ำตาซึม...นึกไปถึงอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง...จิตใจคนไทยที่ว่าอ่อนโยน มีเมตตา ..มันแทรกในกิจกรรม "ประจำวัน ประจำชีวิต" อย่างนี้นี่เอง...ต้องซึมลึกเข้าไปและมองผ่านเลนส์สายตาที่เข้าใจ...ก็จะเรียงร้อยถ่ายทอดให้ต่อเนื่องจากรุ่นสู่รุ่น ได้อย่างงดงามในวิถีธรรมชาติจริงๆเลยค่ะ...

สิ่งที่พี่เขียน ทำให้รู้สึกว่า ไปวัด..เรื่องง่ายๆ ..จริงๆแล้วโยงใยไปถึง "สิ่งที่ลึกซึ้ง" ...และน่าท้าทายน่าสัมผัสน่าเรียนรู้อีกหลายๆอย่าง...

ดูซิตอนเริ่มเขียนบันทึกกับตอนที่ได้อ่านความเห็นของพี่แล้ว....ความอยากเรียนรู้ของน้องแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง.....ตอนนี้พุ่งปรี้ดยิ่งกว่าปรอทเจอน้ำเดือดเลย

กราบงามๆ ให้พี่ค่ะ..

และ.....พี่คะ....พี่เขียนเรื่องราวแบบนี้ออกมาให้อ่านอีกเยอะๆนะคะ....ยิ่งกว่าชอบเลยค่ะ..รู้สึกเหมือนกำลังนั่งล้อมวงรอบกองไฟจดจ่อรอฟังเลยค่ะ..ขอบพระคุณค่ะ