สวัสดีครับ.....คุณจตุพร ครับ  ผมนาน ๆ ได้แวะมาลปรร. ครับ ประเด็นของคุณจตุพร น่าสนใจ เพราะผมทำงานในแวดวงพัฒนาชนบทเหมือนกันครับ

ถ้าเป็นคำคิดคำนึงว่า " ขณะนี้การพัฒนาบ้านเรา ถึงวิกฤตของการพัฒนา หรือภาพลวงตาแห่งยุคสมัยหรืออย่างไร?"  เอาเพียงนี้ ใช่เป็นคำคิดคำนึงได้ครับ และเป็นคำถามไปในตัว เพราะถ้าถามว่า โลกยุคนี้เป็นยุคอะไร ก็จะตอบได้ว่า เป็น "กลียุค" ครับ

การเป็นกลียุค จึงเป็นความหมายว่า ทุกอย่างเดินทางมาจนเกือบสุดทางแล้วครับ เจริญก็เจริญแบบสุด ๆ ของยุคนั้น เสื่อมก็เสื่อมแบบสุด ๆ ของยุคนั้น คนที่เคยสุข แบบสุด ๆ ก็จะทุกข์แบบสุด ๆ ครับ

แล้วรูปธรรม และนามธรรม ที่คุณจตุพรฯ เห็น ก็คือความจริงครับ ถ้าแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไม่มีอะไรใหม่กว่านี้ หรือคิดสร้างสรรค์กว่านี้ ครับ คงจะไปบูรณาการต่อไม่ได้ครับ  เพราะคำบูรณาการต่อเป็นการไปเติมเต็มครับ (การเติมเต็มต้องเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์และก้าวหน้าครับ)  ถ้าไปเติมเต็มในสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ อย่างเช่น การศึกษาที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เดินไปเพื่ออะไรครับ ถ้าเดินผิดทางแล้ว จะคิดไปเติมเต็มคงไม่ได้ครับ ต้องกำหนดทิศทางให้ถูกต้องเสียก่อนครับ เป็นต้น

สิ่งที่เป็นข้อสรุป คือ เราต้องคิดใหม่ครับ  ถ้าเป็น(การคิด แนวคิด แนวปฏิบัติ) แบบเก่า ๆ บอกได้ว่าความจริงที่เห็นคือสิ่งที่ต้องทำใจครับ