ดีใจครับ... ดีใจที่ได้อ่านบันทึกในวันเดียวกันถึงสองบันทึก
ผมเป็นอีกคนที่ชอบทำกิจกรรมมาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่มักประสบปัญหาเสมอมา คือ ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก จึงไม่ค่อยได้รับโอกาสจากใคร ๆ นัก โดยเฉพาะการมาเรียนในสังคมเมืองยิ่งถูกเพิกเฉย หลายกิจกรรมในสมัยมัธยมศึกษาจึงอยู่ในฐานะของการเป็นคน "เบื้องหลัง" ... จนมามีตัวตนชัดเจนในการเรียนมหาวิทยาลัยนั่นเอง..
....
สำหรับบันทึกนี้ ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งเกี่ยวกับประเด็นของการประเมินผล...
การจัดกิจกรรมในแต่ละครั้ง คนเรามักทุ่มเทกายและใจลงแรงกับงานนั้นอย่างชัดเจน แต่เราก็มักไม่ค่อยเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับการประมวลผล - ประเมินผล ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่มีข้อมูลมาต่อยอดในครั้งต่อไป ส่งผลให้การทำงานครั้งใหม่ก็มักย่ำอยู่กับจุด ๆ เดิมอย่างน่าเสียดาย
....
ขอบคุณครับ