สวัสดีค่ะอาจารย์ขจิต

ใช่แล้วค่ะ...ไม่ว่าวันเวลาจะผันผ่านนานเท่าใด

เพื่อนก็ยังเป็นเพื่อน...อยู่ในใจเสมอ

ทำให้นึกถึงโคลงบทที่กล่าวเอาไว้ว่า

....รักกันอยู่ขอบฟ้า เขาเขียว

เสมือนอยู่หอแห่งเดียว ร่วมห้อง

ชังกันบ่แลเหลียว ตาต่อ กันนา

เสมือนขอบฟ้ามาป้อง ป่าไม้ มาบัง....

อาจารย์สบายดีนะคะ มีช่วงไหนที่จะกลับมาเยี่ยมบ้านที่หนองขาวบ้างไหมคะ พี่ตุ้มจะขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวที่กำแพงแสนสักครั้งค่ะ