สวัสดีค่ะ..คุณพนัส  แผ่นดิน

เห็นด้วยกับประโยคนี้..จริงๆค่ะ

"ครูทุกคนยืนเฝ้ามองลูกศิษย์ก้าวพ้นรั้วโรงเรียนไปสู่บ้านหลังใหม่ด้วยความอาวรณ์  แต่นั่นก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความปรารถนาดีในเส้นทางที่ลูกศิษย์ต้องก้าวไป...

ผมว่าเด็กยังโชคดีนะครับ

อย่างน้อยในยามที่ทุกข์เศร้า  หลับตาลง หรือหันหลังกลับ ยังมีที่พักพิงให้คืนกลับ ..."

แอ๊วเชื่อว่า..หากครูทุกคนคิดว่า..เด็กก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเท่าเทียมกันกับเรา..ทุกชีวิตเท่าเทียมกัน..ไม่มีความแตกต่างใดๆที่จะกั้นความปรารถนาดีของครูกับลูกศิษย์ได้..เมื่อนั้นเราและเค้า..จะสามารถเรียนรู้ไปด้วยกันอย่างมีความสุข..เพราะไม่เพียงแต่เราสอนเค้าเท่านั้น..แต่บางอย่างเค้าก็สอนเราได้..ในบางอย่างเค้าเก่งกว่าเราอีกด้วย..ที่เจอมาแล้วคือ.การสามารถที่จะหาอาหารตามวิถีชาวบ้านได้เอง..ซึ่งเรายังชอบที่จะให้เค้าเล่าให้ฟัง.เพราะเราไม่สามารถ..ไม่มีประสบการณ์.แอ๊วก็เลยมีความรู้สึกว่า..บางอย่างครูก็ควรเปิดใจเรียนรู้ไปกับลูกกับศิษย์อย่างกัลยาณมิตร..

ถึงตอนนี้..ก็เลยยิ่งมั่นใจว่า..คุณค่าของความเป็นครู..มันยิ่งใหญ่จริงๆ

....ขอบคุณนะคะ..ที่แวะมาทักทายกันเสมอ..