ครูทุกคนยืนเฝ้ามองลูกศิษย์ก้าวพ้นรั้วโรงเรียนไปสู่บ้านหลังใหม่ด้วยความอาวรณ์  แต่นั่นก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความปรารถนาดีในเส้นทางที่ลูกศิษย์ต้องก้าวไป...

ผมว่าเด็กยังโชคดีนะครับ

อย่างน้อยในยามที่ทุกข์เศร้า  หลับตาลง หรือหันหลังกลับ ยังมีที่พักพิงให้คืนกลับ ...

.....

ภูมิใจกับครุแอ๊ว... ภูมิใจกับโรงเรียนที่เป็นเสมือนบ้านอีกหลังของลูกศิษย์...

.....

ลอยกระทง หรือยังครับ