สมัยเรียน  ม. 3  แต่กลอนบทหนึ่งว่า

 

ลมหนาวโชยพัดปลิวพลิ้วใบไผ่

น้ำค้างใสยวนใจใฝ่ถวิล

จิ้งหรีดน้อยเดินย่องมาเลียกิน

กลิ่นไอดินลอยเคว้งท้องทุ่งนา...

....

คิดถึงบ้านอย่างไม่รู้จบ ... โดยเฉพาะหน้าหนาว หัวใจของผมยิ่ง "ฮำฮอน" ...