ผมสบายดีครับ

ผมขอยกมือเห็นด้วยกับเรื่องคนเรียนไม่เก่งน่าจะสอนเก่ง (สมัยเรียนเคยสอบซ่อม และเรียน summer เลข ชีวะฯ แหะๆ)

ประสบการณ์ตรงของผมคือ (ประสบการณ์ส่วนตัวนะครับ) คนเก่งมักหวังกับเด็กสูง และให้ความสำคัญกับเด็กเก่ง คนไม่เก่งก็ยิ่งถูกทิ้งห่าง

เรื่องการแบ่งห้องเด็ก gifted หรือเด็กอัจฉริยะ ก็เป็นเรื่องที่เถียงกันไม่เลิกหรอกครับ

มันเป็นเรื่องของการแบ่งทรัพยากร การแบ่งเวลา และกำลังความรู้ของผู้สอน ว่าจะใส่ใจใคร บ้างก็บอกว่าสนใจคนเก่งไม่กี่คน สามารถสร้างสรรค์อะไรยิ่งใหญ่ให้กับโลก สนใจคนไม่เก่งให้เก่งขึ้นอีกหน่อยก็คงไม่ช่วยอะไร ดังนั้นเราทุ่มทุนให้เด็กเก่งดีไหม?

อาจารย์เม้งว่ายังไงดีครับ?

เรื่องการสอนตามกลุ่มเป็นเรื่องที่ผมทั้งอยากทำทั้งหวาดกลัว เพราะบ้านเรายังไม่ให้ความสำคัญกับอัตราส่วนผู้สอน / ผู้เรียน บทบาทของเราก็คงต้องเลือกสมดุลย์ระหว่างให้ความสำคัญกับน้องแต่ละคน และการตอบโจทย์ของเรื่องเวลา และหลักสูตร ซึ่งผมว่าเป็นประเด็นที่ท้าทายนะครับ

เรื่องสุดท้ายที่ผมชอบมากสำหรับข้อคิดของคุณเม้งคือคุณเม้งเรียกนักเรียนนักศึกษาว่าน้อง เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมติดใจ เพราะเคยทำค่าย YMCA แล้วพี่หัวหน้าค่าย พูดให้คิดว่า คำว่าน้อง มักตามว่า "เค้า" ส่วนคำว่าเด็ก มักตามด้วย"มัน"

เรื่องเล็กๆ ที่ควรใส่ใจจริงๆ นะครับ