อ่านทั้งของครูบาและ อ.แสวงแล้ว  จึงรู้ว่าปัญญาผมไปไม่ถึง  จะต้องพึ่งชีวิตจริงอีกมาก  พรากๆตำราเสียบ้าง  หนีห่างบ่างช่างยุ 

เมื่อมีคนอิจฉาก็ดีแสดงว่ามีของเราไปโดนใจเขา  เบื่อขี้ยอล่อกลอกกลิ้ง  ชอบจริงๆหรือนิ่งเสียจะดีกว่า

แต่สิ่งใดที่เกิดในชีวิต  เขาลิขิตมาให้อย่าได้เสาะหานักมีแต่ทุกข์  มีแต่โศก  มีแต่โรค  มีแต่ภัย  สุดท้ายชีวิตก็ปิดรับทุกสิ่งทุกอย่าง