สวัสดีครับ ทุกท่านที่เข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นในบันทีกนี้ครับ

ผมต้องขออภัย มา ณ โอกาสนี้

ผมได้ปิดบันทึกนี้ไปเมื่อวานนี้ครับ และครุ่นคิด ๑ วัน ก็เปิดบันทึกอีกครั้ง

หลายท่านได้อีเมลล์มาพูดคุย ประเด็นการเขียน ซึ่งทุกท่านอยากให้เปิดบันทึกเพื่อการแลกเปลี่ยนอีกครั้ง

ยอมรับว่าในครั้งแรก อาจได้ไปพาดพิงเรื่องจริงโดยไม่ตั้งใจ สุ่มเสี่ยงต่อเรื่องยุ่งยากในอนาคต ผมจึงขอแก้ไขในบันทึกบางส่วน

วันนี้ผมได้เข้าร่วม งานมหกรรมวิจัยเพื่อท้องถิ่น สิ่งที่ย้ำนักย้ำหนา ก้คือ วิกฤตทางการศึกษา...

ผมก็เห็นได้ชัด เราป่วย แต่เราบอกตัวเองไม่ป่วย จะรู้อีกทีก็เมื่อเห็นโลงนั่นหละครับ

เรื่องราวงานมหกรรมวิจัยเพื่อท้องถิ่น ทั้งสองวันที่เชียงใหม่น่าสนใจมากครับ...ผมจะได้ถอดบทเรียนการเข้าไปร่วมเรียนรู้มาเขียนเพื่อแลกเปลี่ยนในโอกาสต่อไป

ภาพที่เห็นในสองวันคือ ชุมชนลุกขึ้นมาจัดการตนเอง...ไม่รอใคร เพราะไม่รู้จะพึ่งใคร รอใคร การพึ่งตนเองของชาวบ้าน เกิดจากพลัง ผะหญา ...

เห็นแล้ว สัมผัสแล้วชื่นใจท่ามกลางวิกฤติครับ

-----------------

แต่อย่างไรก็ตามเนื้อหาในบันทึกเดิมก่อนแก้ไข ผมมีความเห็นอย่างไร...ผมก็ยืนยันตามเดิม และตอกย้ำมากกว่าเดิม หลังจากสิ้นสุดงานมหกรรมงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นภาคเหนือครั้งนี้

ทางเลือกทางรอดของชุมชนไทยในภาวะวิกฤติ คือ พึ่งตัวเองครับ