ตามความคิดของดิฉัน อยากจะให้ชาวบ้านทุกหลังคาเรือน ปลูกพืชผักสวนครัว เป็นรั้วกินได้พร้อม  มีความคิอยากสนับสนุนจริงๆคะ  บ้านของดิฉันคงจะมีแต่รั้วรลวดหนาม  และรั้วคอนกรีต ตามอาจารย์ว่าจริงๆคะ  เสียดายเหลือเกิน ทั้งที่บ้านบางหลังสามารถทำได้ แต่ไม่ใส่ใจ เพราะอาศัยร้านค้า ตึกไปเสียแล้ว  ซื้อหอม ซื้อพริก ก็วิ่งไปที่ร้านค้าเลย  เอาความสะดวกเป็นใหญ่ ก็ด้วยที่เห็นว่า การปลูกพืชผักบางอย่างเป็นการเสียเวลา  เอาเวลาไปหาเงินดีกว่า  เปลียนแนวความคิด ฉะนั้น รั้วเป็นพืชกินได้ก็นับวันจะหมดไปเช่นกัน ด้วยที่ว่า มันรกรุงรัง  อยากมีรั้วบ้านที่มาตรฐานดีกว่า ผักซื้อเอา เอาที่ไปปลูกบ้านใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม สวนจึงหายไป และอีกหน่อยจะไม่มีรั้วกินได้อีกแล้ว ตามจรงนะโดยเฉพาะชนบท  ควรจะมีการรณรงค์ กันบ้าง ดิฉันไม่ค่อยได้ไปคลุกคลีกับชาวบ้านพอที่จะเป็นกำลัง หนุนให้เขารณรงค์ได้ อยากให้มีคนมีอิทธิพล ไม่ใช่อิทธิพลทางร้ายนะ  อิทธิพลที่ทำให้ชาวบ้านเชื่อเห็นดีเห็นงามไปด้วย  ที่เห็นก็จะมีคนเดียว คือท่านอาจารย์ศักดฺพงษ์ หอมหวนนี่แหละ และจะมีอีก ซักกี่คน จะลงผู้แทนไหมคะ  สวัสดีคะ