"ถ้ามีคนให้ความเคารพและนับถือผม ไม่ใช่เคารพผมที่ "วัตถุนิยม" ที่แสดงฐานะว่า รวย หรือ จน กรุณาให้เคารพผมที่หัวใจของผม อุดมการณ์ของผม คุณธรรมจริยธรรมที่ผมมีก็พอแล้ว"

บทความข้างต้นนี้ช่างกินใจนัก ช่างบาดลึกลงไปในความรู้สึกเหลือเกิน

ผมได้เขียนบันทึกไว้ในบล็อก เรื่อง "การพิจารณาแก้วน้ำ"

ไม่ทราบว่าสอดคล้องหรือปล่าว ได้คัดบางตอนมาให้ดู

"การมองคนอย่ามองแต่เปลือกนอก (กาย) คืออย่าได้ตัดสินว่าเขาดีหรือชั่ว เลวหรือน่ายกย่องนับถือ เพราะถ้ามองเห็นแก้วโดยไม่เห็นน้ำ ก็เท่ากับมองเห็นกระพี้ไม้ มองไม่ถึงแก่น มองเห็นรถยนต์แต่ไม่เห็นเครื่องยนต์ มองเห็นจอมอนิเตอร์+เคส แต่ไม่เห็นสเปก มองเห็นมาดเท่ๆของคนแต่ไม่เห็นจิตใจ มองเห็นกายแต่มองไม่เห็นจิตตัวเอง ขอท่านจงมองแก้วให้เห็นถึงน้ำ จงมองกายให้เห็นถึงจิต จงมองจิตให้เห็นถึงกาย"