เป็นสิ่งสำคัญที่ผู้ปฏิบัติธรรมอย่างตั้งใจจริงในการขัดเกลาตนเองว่า รู้ตัวเมื่อหลุด แล้วยอมรับ หลุดร้อยครั้งก็เรียกกลับมาร้อยครั้ง คงยากมากสำหรับผู้ที่ทำงานที่จะจดจ่ออารมณ์เหมือนระหว่างในการปฏิบัติธรรม

ตัวเองก็ไม่สามารถทำได้ตลอดเวลาหรอกค่ะ แต่เจริญสติทุกครั้งที่นึกได้ แต่พยายามดูจิตเวลามีสิ่งกระทบ ไม่ว่าจะสั่งงาน หรือพูดคุย และแม้แต่ดูทีวีหรืออ่านหนังสือ รู้สึกว่าจะทำให้เห็นชัดว่าเรามีสติแค่ไหน เราอยู่เหนือจิตแห่งการปรุงแต่งหรือเปล่า

ก็ไม่ทราบว่าที่ทำอย่างนี้ถูกหรือไม่แต่มันทำให้ระมัดระวังได้ดี บางทีเผลอปรุงแต่ง (จะเผลอบ่อยเวลาสนทนาแสดงความคิดเห็นกับคนข้างกายซึ่งเขาชอบคิดว่าความคิดของเขานั้นดีและถูกต้อง) พอรู้ปั๊บว่าหลุดดึงกลับมาทันทีในเสี้ยววินาที จะขำตัวเองมากเลยค่ะ

ปฏิบัติธรรมก็สนุกและขำได้นะคะ