สวัสดีครับ...

ผมพูดกับนิสิตเมอว่า  ถึงแม้ภาพรวมของนิสิตนักศึกษา หรือคนหนุ่มสาวจะ พลัดหลงไปตามห้วงกระแสธารของสังคมมากแค่ไหน  แต่ก็อยากให้พวกเขารับรู้ว่า  สักวันหนึ่งห้วงกระแสธารนั้น ๆ  จะยังพัดพาพวกเขากลับเข้ามาสู่สังคมอยู่วันยังค่ำ .. และขอให้รับรู้ว่า  สังคมยังคงให้ "เครดิต"  กับคนหนุ่ม คนสาวเสมอ..

ดังนั้น  ขอให้พวกเขาได้รับรู้และตระหนักว่า  พวกเขาคือกลุ่มคนแห่งความหวัง...  และการเป็นส่วนหนึ่งของสังคมตั้งแต่ตอนที่เป็นนิสิตนักศึกษาเช่นนี้   จึงย่อมหมายถึงการเป็นต้นทุนที่ดีในทางสังคมไปโดยปริยายนั่นเอง ...

ขอบคุณครับ