สวัสดีครับพี่กบ

อย่างที่เกริ่นไว้ในบันทึกว่า ผมมิได้มีประสงค์กล่าวอวดอ้างตนเองแต่ประการใด เพียงแต่ว่าอยากเล่ามุมคิดของตนเองที่เป็นตัวเองลงในบันทึกเพื่อแลกเปลี่ยน...

ผมไม่ได้ต่างกับคนทั่วไปเลย และผมก็เชื่อว่าบุคคลทั่วไปเองก็กระหายใคร่รู้อยู่เป็นพื้นฐาน ส่วนจะมากน้อย นั่นหละเป็นเรื่องของบุคคลแล้ว

ผมต่างจากหลายคนคือโอกาสที่ผมต้องขวนขวายมากกว่าผู้อื่นกระมัง...

เด็กบ้านป่า โรงเรียนมัธยมไกลโพ้น ความไม่สมบูรณ์เราต้องหาสิ่งเต็มเต็มให้กับตัวเอง...

ในขณะที่โลกข้างนอกเดินทางไปเร็ว ผมก็เห็นปัจจัยที่เอื้อ ก็เลยคิดว่าหากผมจะไปแบบเขาได้ ผมต้องทำยังไง...

ผมทำในมหภาคไม่ได้ ผมก็เปลี่ยนแปลงตัวเองดีกว่า อ่าน อ่าน และอ่านทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ทำความเข้าใจ ไม่รู้ก็ถาม ถาม และถาม

เชื่อมั้ยว่า ถุงกล้วยแขกผมยังเก็บมาอ่าน จับใจความ ...ทั้งหมดนั่นคือประเด็นสำคัญที่ทำให้เกิดเเรงผลักให้เป็นคนสนใจใคร่รู้

ผมอ่านThe Fifth Discipline : The Art and Practice of the Learning Organization  และมีประเด็นที่น่าสนใจเกี่ยวกับบุคคลเรียนรู้นำมาฝากครับ

"บุคคลเรียนรู้ จะต้องรู้จักวิธีคิด และมีวิธีคิดที่ถูกต้อง รู้จักวิธีคิดหลาย ๆ วิธีสำหรับใช้ในสถานการณ์ที่ต่างกัน รวมทั้งมีวิธีสร้าง “แบบจำลองความคิด” ที่ถูกต้อง สำหรับทำให้ตนเองไม่ตกเป็นทาสของความคิดผิด ๆ ที่ปิดกั้นศักยภาพในการเป็น “บุคคลเรียนรู้”
         แบบจำลองความคิดอาจเป็นเรื่องของการ “ตีตรา” ในลักษณะที่ฝรั่งเรียกว่า generalization เช่น “ทหารมีระเบียบวินัย” “เป็นเมียทหารนับขวด เป็นเมียตำรวจนับแบงค์” “นักการเมืองเป็นคนเชื่อไม่ได้” แบบจำลองความคิดอันเลื่องลือในทางการบริหาร คือ ทฤษฎีเอ็กซ์ กับทฤษฎีวาย ทฤษฎีเอ็กซ์มาจากแบบจำลองความคิดว่ามนุษย์มีลักษณะขี้เกียจ คอยแต่จะหาโอกาสเบี้ยวงาน ส่วนทฤษฎีวาย มาจากแบบจำลองความคิดว่ามนุษย์มีพื้นฐานดี รักดี อยากประสบความสำเร็จในชีวิต
         จะเห็นว่าแบบจำลองความคิดมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของคนอย่างมากมาย เพราะเป็นเสมือน “แว่น” กำหนดสิ่งที่เรา “เห็น” และเป็นคำอธิบายว่าทำไมคนสองคนมององค์การเดียวกัน แต่ “เห็น” ไม่เหมือนกัน และทำให้ความคิดเห็นของคนจำนวนหนึ่งต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งแตกต่างกันมาก
         แบบจำลองความคิดที่ถูกต้อง เป็นบ่อเกิดของพลังในการเป็นบุคคลเรียนรู้
         ความเข้าใจอิทธิพลของแบบจำลองความคิด ทำให้เราเข้าใจผู้อื่น เข้าใจความหลากหลายของความคิด และสามารถใช้พลังของความหลากหลายในการเรียนรู้ และในการสร้างความสำเร็จให้แก่องค์การ
ตัวอย่างของการยึดมั่นอยู่กับแบบจำลองความคิดที่หมดสมัย และก่อผลเสียหายอย่างมโหฬาร คือ
         อุตสาหกรรมรถยนต์ในสหรัฐอเมริกา ในช่วง 20 ปี ระหว่างทศวรรษที่ 1970 และ 1980 ทำให้รถญี่ปุ่นและรถยุโรปเข้าไปแย่งตลาดได้ถึงเกือบร้อยละ 40 คือ รูปแบบความคิดของอุตสาหกรรมรถยนต์อเมริกันว่า

(1) คนอเมริกันซื้อรถยนต์เพื่อเป็นเครื่องบอกฐานะ จุดสำคัญจึงอยู่ที่รูปลักษณ์ หรือการออกแบบ ไม่ใช่คุณภาพ

(2) ตลาดอเมริกันแยกตัวจากส่วนอื่นของโลก

(3) คนงานไม่มีส่วนในการพัฒนาประสิทธิภาพงาน หรือคุณภาพของผลิตภัณฑ์

น่าสนใจมากเลยนะครับ ที่เขามองว่า คนที่เป็นบุคคลเรียนรู้นั้นจะต้องรู้จักวิธีคิด และมีวิธีคิดที่ถูกต้อง รู้จักวิธีคิดหลาย ๆ วิธีสำหรับใช้ในสถานการณ์ที่ต่างกัน รวมทั้งมีวิธีสร้าง “แบบจำลองความคิด” ที่ถูกต้อง สำหรับทำให้ตนเองไม่ตกเป็นทาสของความคิดผิด ๆ ที่ปิดกั้นศักยภาพในการเป็น “บุคคลเรียนรู้”