พ่อครูบาขา..

อิทธิบาท 4 นั้นสำคัญมากจริงๆ เวลาที่หนูอยากเขียนบันทึกสักบันทึก เพราะว่าบางครั้งมีแค่ฉันทะ ขาดวิริยะ และบางครั้งมีถึงจิตตะ แต่ไม่อยากตรึกตรอง ก็เก็บไว้ก่อน

ที่มักเป็น(ส่วนนี้อาจจะไม่เหมาะ) คือ อยากเขียนเขียนเลย โพสเลย รวดเดียวจบเลย ทำให้บันทึกมักจะเกิด 2 ลักษณะคือ เยิ่นเย้อจนหาลานจอดลงไม่ได้ กับเป็นลักษณะห้วนสั้น ซึ่งบางครั้งทำให้งานเขียนไม่น่าสนใจ ไม่ลื่นไหลทางตัวอักษร(แต่ลื่นไหลของอารมณ์ขณะเขียน)

กับอีกอย่างคือมักจะอ้างว่าขอ บิ้วอารมณ์ก่อน ซึ่งมันคือข้ออ้างของความขี้เกียจเขียนของหนูนั่นแหล่ะค่ะ

สารภาพผิดแล้วก็อยากปิดท้ายว่า อิอิ..แต่พออ่านมาถึงของท่านวรชัย หนูขอใช้คำว่า ก๊ากๆๆๆๆๆ แทนค่ะ.....^__^