ใช่ครับ บางทีเรามักยึดโยงเอาทุกอย่างที่เรามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยให้เป็นไปอย่างที่ใจเราคิด ซึ่งบางทีมันก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้น จนทำให้เรารู้สึกไม่ดี สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราเหลืออยู่ทุกครั้งที่พลาดหวัง ก็คือความทุกข์กับความเหงาที่คอยเกาะกุมใจอยู่ตลอดเวลา

 ผมคิดว่าถ้าเราเอาความทุกข์-เหหงามาเป็นเพื่อน เราน่าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขมากกว่าที่จะคอยเห็นมันเป็นศัตรูแล้วก็วิ่งหนีมันตลอดเวลานะครับ เพราะเมื่อเราหนีมันไม่พ้น ทางเดียวที่จะรอดได้ก็คือเผชิญมันและอยู่กับมันอย่างมิตร 

คิดเหมือนกันไหมครับ  ขอบคุณครับที่แวะมาให้กำลังใจและทักทาย 

ด้วยจิตคารวะ