ทุกข์-เหงา

chainung
  ใจจึงมีเพียงทุกข์-เหงาที่เข้าข้าง เป็นเพื่อนแท้บนเถื่อนทางหม่นหมองเศร้า  

..............เหนื่อยไหม................

จำได้ว่าถามใครต่อใครประโยคนี้

บางครั้ง-รู้สึกท้อพอกันที

ไม่อยากได้ใคร่ดีไม่อยากทำ....

    ไม่อยากเป็นเหมือนเช่นเขาเป็นอยู่

ไม่อยากรู้เหตุผลทนกลืนกล้ำ

มีความเหงาเป็นเพื่อนเตือนความจำ

มีความทุกข์คอยตอกย้ำนำทางใจ...

    ใจจึงมีเพียงทุกข์-เหงาที่เข้าข้าง

คอยชี้แนะแนวทางสว่างให้

ยามใดเหงา-มีเหงาเฝ้าคอยเอาใจ

ยามมีทุกข์-ทุกข์ยิ้มให้ข้างใจเรา...

...............ใจจึงมีเพียงทุกข์-เหงาที่เข้าข้าง...

เป็นเพื่อนแท้บนเถื่อนทางหม่นหมองเศร้า

เหงาคือเพื่อนคอยบรรเลงเพลงกล่อมเรา

ทุกข์คือเพื่อนที่คอยเฝ้าจนเราตาย...

 ฝากให้ทุกท่านนะครับ อย่าเพิ่งหมดหวังนะครับ อ่านเป็นปรัชญาก็แล้วกัน  ด้วยจิตคารวะ

 

 

 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ยินเสียงขับขานบนลานกวี

คำสำคัญ (Tags)#km เชียงใหม่, กวี, ทุกข์-เหงา

หมายเลขบันทึก: 123455, เขียน: 30 Aug 2007 @ 14:49, แก้ไข, 20 May 2012 @ 20:11, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

สวัสดีค่ะ

  ได้ข้อคิดว่า ถ้าเรายึดอะไร สิ่งนั่นก็จะเกาะกุมใจเรา ใช่ไหมค่ะ ไม่ยึดทุกข์ ไม่ยึดเหงา ก็จบ

chainung
เขียนเมื่อ 31 Aug 2007 @ 09:01

P 

ใช่ครับ บางทีเรามักยึดโยงเอาทุกอย่างที่เรามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยให้เป็นไปอย่างที่ใจเราคิด ซึ่งบางทีมันก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้น จนทำให้เรารู้สึกไม่ดี สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราเหลืออยู่ทุกครั้งที่พลาดหวัง ก็คือความทุกข์กับความเหงาที่คอยเกาะกุมใจอยู่ตลอดเวลา

 ผมคิดว่าถ้าเราเอาความทุกข์-เหหงามาเป็นเพื่อน เราน่าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขมากกว่าที่จะคอยเห็นมันเป็นศัตรูแล้วก็วิ่งหนีมันตลอดเวลานะครับ เพราะเมื่อเราหนีมันไม่พ้น ทางเดียวที่จะรอดได้ก็คือเผชิญมันและอยู่กับมันอย่างมิตร 

คิดเหมือนกันไหมครับ  ขอบคุณครับที่แวะมาให้กำลังใจและทักทาย 

ด้วยจิตคารวะ 

สวัสดีอีกครั้ง

   เหมือนที่เขาบอกไว้ว่า เมื่ออยู่กับสิ่งที่เรารัก เราชอบไม่ได้ ก็ให้รักชอบกับสิ่งที่มีอยู่ แต่ทุกอย่างเอาแค่พอทนได้ จึงจะมีความสุขค่ะ คิดแบบนี้

chainung
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 13:01

เห็นด้วยกับคุณตันติราพันธ์ครับ