- ขอบคุณมากครับ ที่ให้เกียรติแวะเยี่ยม
- บันทึกของผมก็บ่นเรื่อยเปื่อยไป ตามประสาครู ก็เกรงอยู่ครับว่าจะทำให้บรรยากาศของชาว Blog เสีย แต่พอมีคุณอินด้วยก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง
- ที่โรงเรียนก็ทำไปตามเรื่อง พยายามให้เด็กๆเขาได้ประสบการณ์ตรง และมีสามัญสำนึกที่ถูกต้องเหมาะสมโดยใช้เหตุผลเป็นตัวชี้วัด
- เรื่องคุณภาพการศึกษาและวิทยฐานะของครูที่สวนทางกัน นับวันจะยิ่งแย่ลงๆ เพราะต่อแต่นี้ไป ปีทั้งปีครูจะมีแต่เรื่องอบรม สร้างเอกสาร เมคข้อมูล วิ่งหาที่ปรึกษา(ท่าน ดร. รศ. ผศ.และ อ.3 รุ่นพี่) เสร็จแล้วก็มาตรวจประเมินกันทีละด้านๆ จนอ่อนจนล้ากันไปทั้งผู้รับและผู้ประเมิน เด็กเดิกไม่ต้องสอนกันล่ะ ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ครูจะสิ้นเวรหมดกรรมกันซะทีก็ไม่รู้ (ครูที่โรงเรียนซาบซึ้งแล้วว่า "ไม่ไหว" เลยตัดใจ "ถอยดีกว่า ไม่เอาดีกว่า " อยากได้ค่าวิทยฐานะ ไปปลูกยูคาลิปตัสซัก 10,000 ต้น 4 ปีผ่านไป ได้มากกว่าค่าวิทยฐานะด้วย)
- เรื่อง"ท้อ" ยังไม่มีสัญญาณเกิดขึ้นกับครูและเด็กที่นีครับ ทุกคนมีกำลังใจดีมาก สนุกกับสิ่งที่ทำ บทเรียนที่สอนและเรียนรู้ พวกเราแคร์ความรู้สึกกันมาก ลุยไหนลุยกัน ไม่มีใครเอาเปรียบใคร (นี่คือจุดแข็งอย่างเดียวที่เรามีอยู่) เรื่องอื่นเลยคล้ายกับว่าเป็นเรื่องเล็ก ยิ่งคุณแวะมาให้กำลังใจวันนี้ ยิ่งเท่ากับเป็นการเติมพลังให้เราพร้อมลุยมากขึ้น (เอ๊...ขี้คุยและบ้ายอหรือเปล่าเนี่ย) ......