สวัสดีค่ะอาจารย์กมลวัลย์ เหมือนกันค่ะ ภาษาธรรมนั้นกว่าเราจะเข้าใจได้ก็ต้องฝึกปฏิบัติตนมาพอสมควร เพราะเป็นการทำความเข้าใจความรู้ในดินแดนของจิต แตกต่างจากความรู้ทางโลก

ประเด็นที่อาจารย์ยกมานี้สำคัญนะคะว่าคำสอนทางพุทธศาสนานั้นต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เมื่อไม่มีการเรียน การสอน การอธิบาย เด็กก็ไม่เข้าใจสาระ เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เห็นว่าศาสนาเป็นคนละส่วนกับชีวิต

หากเราไม่ปรุงแต่งจิตต่อสิ่งที่มากระทบ เราก็จะได้รับรู้สิ่งนั้นตามความจริงที่เป็นอยู่ กำลังฝึกตัวเองอยู่เรื่อยๆค่ะที่จะไม่ปรุงแต่งจิตต่อคำพูด หรือการกระทำที่ทำให้เราเกิดโทสะ ตั้งใจเสมอว่าต้องทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ