คนดอย มาขอแจมด้วยคน จ้า!!
การตั้งเรื่องนี้ของพ่อ งานนี้ต้องคอยติดตามตอนต่อไป หากเราคอยคลิกความคิดไปเรื่อยๆ อาจจะได้ทางออกที่หลากหลาย เหมาะสมกับคนที่หลากหลายเช่นกัน
ผมอยากชวนมองในเรื่องการมุ่งพัฒนาเป็นหลัก
สำหรับส่วนตัวคิดอยู่เสมอว่า ความเข้าใจธรรมชาติ รู้จักธรรมชาติ เป็นพื้นฐานที่สำคัญ แต่ความลึกของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากัน ซึ่งก็ต้องเข้าใจธรรมชาติซึ่งกันและกันเช่นกัน
- นิทานเรื่องนี้สอนตัวเองสำหรับการสร้างโจทย์ให้กับการพัฒนาพนักงานได้ว่า จงอย่ายัดเยียดในสิ่งที่เราอยากให้ เขาพร้อมที่จะรับหรือเปล่า คิดอยู่เสมอว่าเราชั่งโชคดี มีบุญวาสนา ที่ได้มาอยู่ตรงนี้
- การพัฒนา ต้องใช้เวลาและทักษะ เอาเราเป็นที่ตั้งไม่ได้ ผู้เรียนเป็นสำคัญ
- ต้องสร้างเวที ที่เขาพร้อมและเปิดใจ ค่อยเป็นค่อยไป ผสมโหด มันส์ ฮา ตามสถานการณ์
อีกเรื่องคือการเคารพการเป็นมนุษย์ มนุษย์คือสิ่งที่มีชีวิต อยู่กับธรรมชาติ การอยู่กับวัตถุจนมากเกินไป สัญชาติญานมันจะค่อยๆเหือดหายไป บอกว่ามีเหตุผล แต่มองไม่เห็นความเร่งรีบ อยู่กับบริโภคนิยม
- นิทานเรื่องนี้ก็กลับมาสอนตัวเองเช่นกันว่า การกลับมาอยู่ในบรรยากาศชิวๆ แบบเฮฮาศาสตร์ เน้นบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้ สมองเปิดรับอย่างเต็มที่ ชื่นชมกับความรู้ที่ออกมาจากความเป็นธรรมชาติ เก็บเกี่ยว สร้างสรร ต่อยอด นั้นสำคัญนัก
ทั้งหมดทั้งหลาย การทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงผมคิดว่า เครื่องมือ มุข เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องคิดสร้าง แต่หากอยู่ในกรอบเดิมๆ ไม่ลองหาเวที สนามซ้อม แบบเฮฮาศาสตร์บ้าง ก็คงไม่เจอละครับ
ทั้งหมดนี้สิ่งที่เป็นแก่นสำคัญ เราต้องหลุดจากกรอบความคิดเดิมๆ สร้างพลังศรัทธาของตนเองให้จงได้ แกะความเป็นตัวตน มีจุดยืน ในเป้าหมายของการดำรงชีวิต สังเคราะห์ตนเองได้อย่างถ่องแท้ และคิดอย่างเชื่อมโยง
ดูเป็นหลักการไปไหมเนี่ย แต่เห็นเป็นเรื่องซีเรียส ก็อาจจะซีเครียดไปหน่อยนะครับ