- เรียนพ่อครูครับ ผมเป็นนิสิตนะ ความคิดความอ่านอาจยังสู้ ครูบาอาจารย์ผู้ทรงประสบการณ์มากมายไม่ได้ แต่ยังอยากจะเสนอบ้าง
- ต้องสร้างความรู้สึกให้นักวิชาการมีส่วนร่วมกับชุมชน รู้สึกมีส่วนร่วมถึงผลกระทบทั้งในส่วนของปัญหาที่จะเกิดขึ้น และรู้สึกยินดีกับผลสำเร็จที่จะตามมา
- นักวิชาการส่วนใหญ่เป็นอาจารย์ที่สอนอยู่ในสถานศึกษามีลูกศิษย์ ผมอยากเสนอให้นำลูกศิษย์เหล่านั้นลงมามองพื้นดินที่ชุมชนบ้าง ว่าแตกระแหงหรือชุมชื่นขนาดไหน สร้างจิตสำนึกสาธารณะให้กับนักเรียนนักศึกษา ชี้ให้เห็นปัญษ ชี้ให้เห็นทางมองหาปัญญา ชี้ให้เห็นทางแก้ ชี้ให้คิดทางแก้เป็น โดยอาจเกี่ยวเนื่องกับวิชาชีพที่เรียนก็ดี หรือ เป็นในรูปกิจกรรมนิสิตเสริมหลักสูตรก็ดี
- เพื่ออะไรครับ เพื่อที่ว่าในยุคข้างหน้าเราจะได้ไม่ต้องมาถามอีกว่า ทำอย่างไรนักวิชาการจึงจะไม่ทิ้งชุมชน ... จึงอยากเสนอให้สร้างจิตสำนึกรักบ้านเกิด ความเป็นชาติ ความภูมิใจในท้องถิ่น และอยากเห็นท้องถิ่นเจริญโดยความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมา มากกว่าอยากไปเป็นหนุ่มสาวออฟฟิส
- อิอิ (ตอบตรงประเด็นรึเปล่าไม่ทราบ) จำได้ว่าไม้แก่ดัดยาก ดัดไม้อ่อนจะง่ายกว่า หลวงพ่อแถววัดที่บ้านผมสอนผมตอนที่ผมไปปฏิบัติธรรมที่วัด ท่านกล่าวว่า "เด็กวัดที่ดีเห็นขี้หมาต้องเก็บ" แสดงว่าการเก็บขี้หมานี่เป็นดัชนีชี้วัดความดีของเด็กวัด น่าจะสร้างอีกตัวนะครับ "ปัญญาชนที่ดีต้องรักชุมชน" สร้างได้ครับไม้อ่อนดัดง่าย
- อิอิ ผมตอบอย่างคนไม่ค่อยมีประสบการณ์การทำงานนะครับ เรียนก็ยังไม่จบ ผิดพลาดประการณ์ใดขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุรมากครับ อิอิ