กราบพ่อครูบาฯ.....ด้วยความเคารพรักยิ่งค่ะ
- หนูกราบขอบพระคุณพ่อครูฯที่กล่าวถึงหนู...
- คำพูดของหนูอาจจะทำให้พ่อครูทุกข์ใจหรือเปล่าน้อ...(อย่าคิดมากนะคะ...สามีหนูไม่ใจร้ายถึงกับจะบีบคอหนูตายหรอกค่ะ..)...หากเป็นเช่นนั้นต้องกราบขอประทานโทษมากๆเลยค่ะ....
- ช่วงนี้หนูอยู่กรุงเทพฯ...อาจขาดการติดต่อกับเพื่อนๆบ้างเพราะไม่สะดวกเรื่องinternet....แต่วันนี้เลิกงานแล้วให้เพื่อนๆกลับก่อน..ยอมนั่งใต้ถุนตึกเพื่อแวะมาดูและเยี่ยมเยียนเพื่อนๆ...และก็ได้เจอพ่อครูฯ
- คนที่ทำงานอยู่ในระบบ..ถูกบังคับด้วยภาระหน้าที่ประจำ และโดยส่วนตัวของวิชาชีพหนูหนู...ด้วยความบังเอิญที่เดือน พฤศจิกายนนั้นมีการจัดประชุมระดับชาติของวิสัญญี...เป็นเอเชี่ยนคองเกรซ....และแถมปลายเดือนมี KM แห่งชาติที่อาจจะต้องได้มา...ด้วยภาระงานขององค์กรและวิชาชีพ (..แถมด้วยภาระทางครอบครัวที่มีลูกสามและงานบริการที่ต้องลงปฏิบัติกรณีฉุกเฉิน...)....อาจจะไม่สามารถช่วยลดภารกิจในคราวนี้ของพ่อครูฯได้เพราะกระชั้นชิดมาก....แต่ก็พยายามหาทางออก...คือ...คิดๆๆๆ....
- จากการอ่านบันทึกของพ่อครูฯ...หนูมีความคิดเห็นเรื่อง"ทางออก"ค่ะ....
- .....มีช่องว่างอยู่ระหว่างนักวิชาการและชาวบ้าน....พ่อครูต้องหากาวมาอุด...ซึ่งหนูเชื่อว่ากาวที่ใช้ให้เป็นกาวช้างควรเป็นคนในชุมชน ที่ดูหน่วยก้านว่าสามารถเป็นผู้ประสานทั้งสองฝ่ายให้ไปในทางเดียวกัน กระตุ้นกลุ่มชุมชน...อาจจะต้องใช้ตัวกลางหลายระดับ และพ่อครูต้องหาตัวช่วยในหมู่บ้าน..ที่พอจะเป็นมือขวาไว้สัก 2-3 คน...เอามาฝึกว่า...ทำอย่างไรจะสามารถเชื่อมทั้งสองฝ่ายไว้ให้อยู่คู่กันได้ไปเรื่อยๆๆ... อย่างมีเป้าหมายเดียวกัน....ถ้าได้...มันคือความยั่งยืนของชุมชนค่ะ
- เขาจะได้เป็นตัวช่วยที่ยั่งยืน...รู้และเข้าใจคนในพื้นที่ด้วยกัน อาจจะต้องใช้เวลานานในการฝึก...หาโค๊ชดีๆ..เก่งๆ...ดูคนที่มีพรสวรรค์หน่อยค่ะไม่น่าจะหายาก...แต่น่าจะลองทำนะคะ...พ่อครูฯจะได้ไม่เหนื่อย(คนเดียว)ด้วยค่ะ
- หนูเชื่อว่าพ่อครูทำได้แน่ๆค่ะ...(อย่าให้ความคิดของหนู...คนเดียว....ทำให้พ่อครูเหนื่อยหรือท้อแท้นะคะ.)..พ่อครูฯยังมีลูกๆอีกมากมายที่ยินดีมากๆที่ยินดีจะมาช่วยค่ะ....
- หากโอกาสนี้ไม่อำนวย หนูยังมีอีกหลายโอกาสที่จะได้ช่วยพ่อครูฯค่ะ
- ทำใจให้สบาย...ดูแลสุขภาพและนอนหลับฝันดีนะคะ
(ไม่ทราบว่าความคิดเห็นของหนูจะช่วยพ่อครูได้บ้างไหม๊ค่ะ)
......ด้วยความเคารพรักยิ่งอย่างจริงใจค่ะ.....ลูกติ๋ว.