สวัสดีครับ

วิถีแห่งการทำงานปัจจุบัน...

ดุจดังถูกขังในกรงขังความคิด 

ห้ามถาม...ห้ามโต้แย้ง...ห้ามแสดงความคิดเห็น

บ่อยครั้งเข้า...หลายคนถูกกลืนหายในกระแส

หลายคนจึงเลือกไม่แสดงตัวตน...                 

รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี...

.....

หลายครั้งคะที่การทำงานถูกจำกัดด้วยปัจจัยหลายๆด้าน...ฉันจึงรู้สึกเหมือนถูกขังในกรงขังความคิด...บางครั้งอยากทลายกำแพงคุก...หลบหนีไป...ฉันเลือกวิธีทำลายกำแพง

....

ผมเองเคยเขียนบทกวีอย่างหยาบห้วนไว้บ้าง  เพราะครั้งหนึ่ง หรือหลายครั้งก็ตกอยู่ใต้ภาวะเช่นนี้เหมือนกัน

ปิดตา ปิดหู

อย่า "..."  อยากรู้  อยากเห็น

การมาของเผด็จการเลือดเย็น

ดำรง อยู่, เป็น  ตามบัญชา

สิ้นยุคอิสรภาพทางความคิด

ถูกผิดอย่าเพียรค้นหา

ขานรับยุคมืดทางปัญญา

อย่าหวัง, ดื่มเสพปรัชญา - ปัญญาชน

หาที่ว่างเล็กเล็กซ่อนซุกตัว

หลีกหลบม่านหมอกสลัวอันมัวหม่น

ไปหยอกเย้า ยิ้มหวัวกับ "ตันตน"

ก่อนวิญญาณความเป็นคนจะถูกทำลาย

.....

บทกวีบทนี้เขียนขึ้นอย่างเงียบ ๆ และเคยมีนิสิตมาขออนุญาตนำไปใช้   จนมีการตั้งคำถามขึ้นมาว่า  ใครคือเจ้าของบทกวีบทนี้ ....

.....

ขอบคุณครับ