สวัสดีครับ ท่าน อ.พิชัย..
หายเหนื่อยแล้วหรือยังครับ หรือเพราะไม่เหนื่อยเลย เพราะอานุภาพแห่งมิตรภาพได้ทำหน้าที่แทนทุกอย่างดังที่ควรจะเป็นทั้งหมดแล้ว
กรณีท่าน อ.ดร.ประพนธ์ฯ นั้น, ผมเองก็ประทับใจท่านเป็นอย่างมาก ผมเขิน ๆ ที่จะเข้าไปขอคำแนะนำ ทั้ง ๆ ที่อยากเรียนปรึกษาท่านหลายเรื่อง สุดท้ายก็เลยแห้วไปในที่สุด
ท่าน อ.ดร ประพนธ์ฯ ได้พูดทักผมอย่างเป็นกันเอง ท่านถามถึงเรื่องลูกชายที่ผมเขียนไว้ในเรื่อง "เปลือยความสุข" และนั่นคือขวัญกำลังใจที่ผมได้รับ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ในนาม สคส.. ได้ใส่ใจกับข้อมูลและรายละเอียดของวิทยากรแต่ละท่านเป็นอย่างดี
....
งานที่อาจารย์จัดขึ้นนั้น ผมถือว่าตั้งต้นและแสดงจุดยืนที่ชัดเจนแล้ว และเรื่องนี้ผมก็ได้คุยกับคุณเอกแล้วว่า เวทีครั้งนี้ไม่ได้หลงทาง, จุดหมายปลายทางยังเป็นเรื่องการจัดการความรูป เพียงแต่รูปแบบเท่านั้นที่ดูจะผิดแผกไปจาก "ขนบ" ที่เคยทำมาอย่างยาวนาน
ที่นี่ จึงน่าจะเป็นทางเลือกในการจัดการความรู้ที่นำความเป็นศาสตร์และศิลป์มาหลอมรวมเข้ากันอย่างมีเสน่ห์ , มีชีวิต และมีพลัง โดยเพาะแรงบันดาลใจนั้นผมถือว่า สำคัญ, และสำคัญเป็นที่สุด
มาด้วยใจ... อยู่ได้ด้วยใจ KM ว่ากันด้วยใจ ดังนั้นแรงบันดาลใจจึง "สำคัญ" มากสำหรับงานนี้....
ใครก็ตามที่รับรู้และรับฟังงานนี้ด้วย "ใจ" จะรู้ว่า ... ความรู้มีอยู่จริงในบล็อก และบล็อก คือ เครื่องมือสำคัญอันดับต้น ๆ ที่ช่วยสร้างปรากฏการณ์แห่งการจัดการความรู้ (เหมือนกัน) ...
....
ผมสนับสนุนและเห็นคล้อยกับประเด็นนี้ตั้งแต่แรกแล้วครับ นั่นคือ
ความตั้งใจของผมส่วนใหญ่ พุ่งไปที่กลุ่มผู้เข้ามาร่วมสัมมนา อยากให้เขาเหล่านั้นได้รับความรู้ที่ลัดสั้นและเกิดแรงบันดาลใจจากต้นแบบ Bloggers ที่ประสบความสำเร็จมาแล้ว
....
ขอบพระคุณครับ