สวัสดีค่ะคุณวิมลพรรณ

      ครูตุ้มก็เคยมีความรู้สึกเหมือนคุณเลยค่ะ  เมื่อตอนที่ลูกชายเรียนชั้น  ป. 4   ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งมีชื่อเสียงดีมากค่ะ   ลูกชายบอกว่ากำลังเขียนหนังสืออยู่  คุณครูก็โยนแปรงลบกระดานมาถูกหน้าผาก โนปูดโตมากค่ะเท่าผลมะนาวกระมัง  แล้วลงจากรถตู้ก็ร้องไห้โฮ  บอกว่าคุณครูโยนถูกเจ็บมาก   แม่ถามว่าครูชื่ออะไร.....ลูกชายบอกว่าแม่อย่าไปบอกผอ. นะ...เพราะคุณครูขอโทษแล้ว....ครูตุ้มนำตาไหลอาบแก้มเลยค่ะ...โทรศัพท์บอกคุณพ่อที่กำลังไปอบรมสัมมนาที่กรุงเทพ....คุณพ่อของลูกบอกว่าเดี๋ยวจะจัดการเองให้น้องสาวไปหาคุณครูทีจังหวัด  คุณครูบอกว่าขอโทษว่าจะโยนใส่คนที่คุยกันเลยไปถูกน้องเจ...ครูตุ้มไม่รู้จะทำอย่างไรดี...ก็มีแต่คำว่าอภัยเท่านั้น  จะพูดไปเรื่องก็ใหญ่โตเพราะลูกเรายังเรียนอยู่ที่นั่น      เรื่องก็เงียบไปจนลูกชายเรียนถึงชั้นป.  6   ลูกชายป่วยครูตุ้มฝากใบลากับหลานสาวไปให้ครูประจำชั้น.....คุณครูประจำชั้นถามหลานสาวว่าเป็นน้องของเจเจเหรอ..จะโง่เหมือนกันไหม....หลานสาวกลับบ้าน   ร้องไห้โฮว่าครูว่าหนูจะโง่เหมือนพี่เจ    น้องชายเลยมาหาครู...ครูบอกว่าพูดหยอกเล่นเฉยๆ     คุณวิมลพรรณลองคิดดูสิคะพอลูกชายจะสอบเรียนต่อ  ม.1   ลูกชายบอกว่าครูว่าหนูโง่  พ่อต้องติดต่อที่เรียนให้หนูให้ได้นะครับเพราะหนูเป็นคนโง่ไง....คิดๆไปก็สงสารลูกว่าเราส่งมาเรียนผิดที่หรือเปล่าเรียนที่โรงเรียนเราสอนก็ไม่เห็นจะมีปัญหาลูกคนโตก็เรียนที่นั่นจนจบป.  6  ก็ไปเข้าเรียนโรงเรียนประจำจังหวัดได้ตามปกติ    พอเราส่งเสริมลูกคนเล็กทำไมถึงมีเวรมีกรรมแบบนี้...ครูตุ้มก็ได้แต่ปลงว่ากรรมของเรากรรมของลูกเราค่ะไม่อยากพูดต่อมันเศร้ามากค่ะ