สวัสดีครับ

ตั้งใจจะมาทักทายนานแล้ว  แต่กว่าจะจัดการกับเวลาได้ก็หนักเอาการเลยทีเดียว ...

วันแม่ปีนี้ยังไม่ได้กลับบ้าน,  กลับจากเชียงใหม่ก็ยังไม่ได้กลับ  เพราะมีงานที่ต้องติดตามและกำกับอีกหลายอย่าง...

ผมอ่านบันทึกนี้แล้ว... อยากจะกล่าวย้ำด้วยถ้อยคำสั้น ๆ ที่นึกขึ้นได้ว่า "คือชีวิตและเลือดเนื้อ" ...

....

ในภาพยนตร์เรื่องวัยอลวนล่าสุด  ตอนหนึ่งที่ผมประทับใจคำพูดที่กลั่นจากหัวอกของแม่มาก  นั่นก็คือ  ทันทีที่สามีบอกกับภรรยาว่าเสียใจมั๊ยที่ลูกสาวอยู่ก่อนแต่งกับผู้ชายที่เป็นนักศึกษาด้วยกัน  และแม่ก็อึ้ง  จากนั้นก็ตอบอย่างหนักแน่นในทำนองว่า  "แล้วเขายังเป็นลูกเราอยู่หรือเปล่าล่ะ.."

ถ้อยคำนั้น   ดูจะขื่นขมอยู่บ้าง  แต่หากมองข้ามไป ก็จะสัมผัสได้ว่า  ความเป็นแม่...ยิ่งใหญ่นัก  ให้อภัยลูกได้เสมอ ...