เป็นครั้งแรกที่แวะมาเยี่ยมบ้านคุณแว้บนะครับ และคงจะแว้บมาตามโอกาสจะอำนวย

• เนื้อหาลีลาเขียนไม่เยิ่นเย้อ ไม่รุงรัง เข้มข้น โดนใจคนไม่ชอบหวานดีครับ ผมเป็น "โรคเบาหวานทางบล็อก" ก็นึกชื่นชมอยู่
• ผมก็ชอบอ่านการ์ตูนนะครับ (อ่านด้วยตัวเองไม่ใช่ดูจากทีวีนะครับ) ก็มาวิเคราะห์ว่าตัวเอง ทำไมชอบอ่านมากกว่าชอบดูจากทีวี เอ้อ อาจจะเป็นไปได้ว่า เราไม่ชอบถูกยัดเยียด คือ ทีวีมันยัดเยียดจินตนาการมากไปไปหน่อย
• การอ่านการ์ตูนช่วยสร้างจินตนาการได้ดีครับ และก็น่าจะจริงอย่างที่ไอน์สไตน์ว่า "จินตนาการสำคัญกว่าความรู้" (ครูจึงควรสนับสนุนให้เด็กอ่านการ์ตูน "ดีๆ" ให้มากๆ ผู้ใหญ่ที่บ้าอำนาจ บ้าระเบียบ บ้าเหตุผล แต่ตายด้านทางจินตนาการก็น่าจะหันกลับมาอ่านการ์ตูนกันด้วย!!!)
• แต่ปัจจุบันผมไม่ค่อยได้อ่านการ์ตูนแล้วครับ แต่หันมาสนับสนุนให้เด็กๆสร้างการ์ตูนจากจินตนาการของพวกเขาขึ้นมาแทน
• น่าเสียดายที่นักพัฒนาก็ดี และครูไทยจำนวนมากก็ดีมีแต่ก่นด่าการ์ตูน ไม่ได้มองเลยว่าเด็กเองไม่ได้ passive มีเด็กบางส่วนที่เติบโตจากการ์ตูนอย่างคุณแว้บนี้
• อาจจะต้องมองดูการ์ตูนให้เห็นรูปแบบที่หลากหลายแทนที่จะเหมารวม อาจต้องคิดไปไกลถึงว่าใครเป็นคนสร้างการ์ตูนขึ้นมา การ์ตูนแต่ละชนิดแต่ละรูปแบบมีผลกระทบอย่างไร โดยเอาสหวิชาชีพเข้ามาร่วมศึกษาด้วย แน่นอนว่าต้องมีน้ำหนักของเสียงเด็กให้มาก อย่าให้ผู้ใหญ่ผูกขาดความรู้เรื่องการ์ตูนแต่เพียงฝ่ายเดียว
• ปัญหาการ์ตูนและเกม เด็กๆสามารถมีส่วนร่วมในการศึกษาวิจัยแบบ PAR ได้นะครับ ผมคิดว่า สกว. เอง ยังไม่มีงานวิจัยแบบนี้เท่าที่ควร คุณแว้บอาจจะเริ่มประเดิมก็ได้
• ยังไงก็ตาม ผมเชื่อว่า Cartoon is never die ครับ
• มีความสุขกับการอ่านการ์ตูนนะครับ