สวัสดีครับ
- โลกของเด็กเต็มไปด้วยจินตนาการ และดูสดใสไร้เดียงสาเป็นที่สุด และยิ้มของเด็กก็เป็นเสมือนยิ้มของโลกด้วยเช่นกัน
- ปัญหาสำคัญก็คือ สังคมอันขุ่นมัว สับสนและแปลกแยกอย่างหลากหลายนั้น ได้กลายมาเป็นภาพประจักษ์อันชินตาที่เด็กกำลังสั่งสมไว้ในใจอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งเมื่อโตใหญ่ก็อาจจะเป็นปัจจัยที่กำหนดวิถีชีวิตเขาได้เช่นกัน
- การสร้างต้นทุน หรือภูมิต้านทานที่ดีในการสังเคราะห์ในเรื่องเหล่านี้ถือเป็นกระบวนการอันสำคัญของการสร้างสังคม และตัวของเด็ก ๆ ก็เป็นคนที่ต้องรับช่วงของการดูแลสังคม ดังนั้น การสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีให้กับเด็กจึงเป็นเรื่องน่าห่วงเป็นอย่างยิ่ง
- ผมไม่ถึงขั้นอนุรักษ์อย่างสุดโต่ง แต่ก็พยายามที่จะเรียนรู้วิธีการที่จะสอนลูกให้เข้าใจภาวะของสังคมที่เป็นปัจจุบัน เพื่อให้เขาได้ดำรงชีวิตอย่างมีความสุข แต่ไม่ใช่การหลุดพ้นไปจากสำนึกร่วมที่พึงมีต่อสังคม
- .....
- ไว้วันหลังผมจะให้น้องดินวาดรูปรถถังและทหาร หรือแม้แต่เรื่องราวที่กำลังเคลื่อนไหลอยู่ภาคใต้นะครับ....
- แต่ครั้งหนึ่งเขาเองก็บ่นเหมือนกันว่า "ทำไมต้องยิงกันด้วย...และทำไมทหารจึงถูกยิง "...
- ....
- ขอบคุณครับ