สวัสดีอีกครั้งครับคุณ Sasinanda

เรื่องภาษานี่ทำให้ผมนึกถึงบันทึกหนึ่งของอาจารย์ ดร.แสวงที่ผมชอบมากเลยครับ  (ที่นี่)

เรื่องภาษาผมอยากจะเถียงว่าไม่สำคัญ แต่ก็เถียงไม่ได้ เพราะมันสำัคัญจริงๆ ทั้งเพื่อการสื่อสารและเพื่อการหาความรู้ ต้องยอมรับนะครับ ว่าเรื่องดีๆ หลายอย่าง ไม่มีการแปลเป็นภาษาไทย ถ้าอ่านไม่คล่อง พูดไม่ได้ ก็เหมือนเสียโอกาส

แต่ผมเองก็เห็นหลายคนที่ไม่ได้เรียนอินเตอร์ เพราะยังไม่มีให้เรียน ที่เก่งภาษามากมาย ผมเชื่อว่าภาษาเป็นเรื่องของความชอบนะครับ อ่านไ้ด้พูดได้ ใช้ทำงานก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าจะเก่ง ต้องใจรักจริงๆ เพราะภาษาเป็นเรื่องที่ใช้เวลา มันซึมซับช้าๆ น่ะครับ ว่าไหมครับ?

คุณพ่อผมเอง ท่านเก่งภาษาญี่ปุ่นมาก เป็นอาจารย์สอนภาษาด้วย ท่านเล่าให้ผมฟังว่าเมื่อไปเรียนที่ญี่ปุ่นนั้น ท่านไม่ได้เก่งขนาดว่ากลับมาสอนได้เลย (ท่านไปเรียนอยู่ประมาณสามสี่ปีน่ะครับ)  แต่ท่านกลับมาแล้วไม่ทิ้ง ศึกษาต่อจนเก่ง สอนได้

ส่วนเรื่องโรงเรียนที่ผมมีข้อมูลนี่ พอดีหลานผมกำลังจะเข้าโรงเรียนเหมือนกันนะครับ ตอนนี้ขวบกว่า ผมก็เลยเห่อไปด้วย