เห็นเรื่องที่พี่ส้มเล่าให้ฟัง ผมได้ไอเดียในการเสนอระดับการคุยกันว่าน่าจะแบ่งระดับได้ว่า

• คุยกันระดับรับรู้(ปริยัติ) อันนี้น่าจะเป็นพวกรายงาน แจ้งเพื่อทราบ
• คุยกันระดับนักปฏิบัติ(เรียนรู้) อันนี้น่าจะเป็นวง Dialogue และเปลี่ยนสิ่งที่เรียนรู้ จริงๆน่าจะเป็นวง Show&Share ครับ แต่ที่เกิดขึ้นปัจจุบัน มันเป็นวงแจ้งเพื่อทราบ สำหรับวัฒนธรรมเราอาจจะตั้งระดับรับรู้เป็น Show&Share ไปซะก็ได้ วงระดับปฏิบัติ ก็มาทำDialogue ไปซะก็น่าจะได้ครับ
• วงสุดท้ายเป็นการคุยระดับDiscussion(สร้างองค์ความรู้ใหม่) งานนี้ต้องมีทักษะในการใช้เครื่องมือในการตัดสินใจ

จริงๆมันก็มาจาก Data ==> Information ==> Knowldege หรือ ปริยัติ ==> ปฏิบัติ ==> ปฏิเวธ

ไอเดียมาจริง ไปอ่านPhase ของ Dialogue ผสมกับเรื่องความน่าเบื่อในการประชุม แบ่งมั่วๆ ซ้ำซาก เห็นไหมครับ ว่าหากคุยกันภายหลังไปปฏิบัติกันมา แลกเปลี่ยนเรียนรู้ จะเข้าใจชัดเจน จ่ำแจ้ง แต่หากมีระดับรับรู้มา ก็จะพาวงป่วน เพราะแกไม่เข้า.. ใจ คิดเอง เออเอง เป็นส่วนใหญ่ในระดับรับรู้มาเท่านั้น