ให้นึกถึงคำโบราณแบ่งวัยของคนเราออกเป็นช่วง ๆ อ่านแล้วเห็นภาพอันเป็นสัจจะในวัยนั้น ๆ เลยครับ
(สำเนียงไทยเหนือ)
สิบปี๋ อาบน้ำบ่าหนาว  (อายุ 1-10 ปี ยังเด็ก ไม่รู้สึกหนาวหรือร้อนใด ๆ)
ซาวปี๋ แอ่วสาวบ่าก่าย  (อายุ 10-20 ปี ยังหนุ่ม ยังมัวเมาลุ่มหลงในวัยเดียวกัน บางทีอาจลืมเรียนด้วยซ้ำไป)
สามสิบปี บ่าหน่ายสงสาร  (อายุ 20-30 ปี ยังหลงในรูป รส กลิ่น เสียง อยู่มาก)
สี่สิบปี๋ หยะก๋ารเหมือนฟ้าผ่า  (อายุ 30-40 ปี เป็นวัยทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว)
ห้าสิบปี สาวน้อยด่าบ่าเจ็บใจ๋  (อายุ 40-50 ปี ระวัง... วัยนี้"ตัณหากลับ")
หกสิบปี๋ ไอเหมือนฟานโขก  (อายุ 50-60 ปี เริ่มเข้าสู่วัยชรา สุขภาพไม่ค่อยจะดี)
เจ็ดสิบปี๋ บ่าโหกเต็มตัว  (อายุ 60-70 ปี สามวันดี สี่วันไข้ มีโรคภัยไข้เจ็บเป็นประจำ)
แปดสิบปี๋ ไคร่หัวเหมือนไห้  (อายุ 70-80 ปี ร่างกายเหี่ยวย่น หัวเราะเหมื่อนกับร้องไห้ หลงลืม เป็นที่ตลกของลูกหลาน)
เก้าสิบปี๋ ไข้ก็ตาย บ่าไข้ก็ตาย  (อายุ 80-90 ปี แก่มากแล้ว ป่วยก็ตาย ไม่ป่วยก็ตาย ถึงวัยมันแล้ว)