ความเห็น: เสียงสนทนาอันหม่นเศร้าของตุ่มน้ำใบเล็กและต้นไม้กลางทุ่งนาใกล้ตึกใหญ่

เอ...แหววผิดปกติไปรึเปล่าเนี่ย..ที่อ่านแล้วผ่อนคลาย และรู้สึกสนุกๆ ยังไงก็ไม่รู้...แบบว่าอ่านไปยิ้มไป...ได้อะไรแปลกๆ ใหม่ๆ...รู้สึกเหมือนตอนเป็นเด็ก ได้ฟังนิทาน...ที่พืชและสัตว์พูดได้ มีหลายๆครั้งที่ชอบความเป็นเด็ก...นี่เอง..ถึงได้สนุก
คนหลายคน อ่านเรื่องเดียวกัน ได้รสชาติต่างกันจริงๆ ด้วยหละ...และก็อาจจะไม่เหมือนกับคนเขียนอีกต่างหาก...