- ราวปี 2538 หรือสิบสองปีที่แล้ว เกิดวิกฤตขยะล้นเมืองเชียงใหม่ ผมเหลียวหน้าเหลียวหลัง ก็ไม่เห็นนักศึกษาหรือชมรมอะไรออกมาทำอะไรสักที เลือดรักเชียงใหม่ก็เลยเดือดปุดๆ ว่า เอ เราจะทำอะไรกันได้บ้าง
- ไปๆมาๆ ผมก็เอางี้เลย ติดประกาศทั่วมหาวิทยาลัย หาแนวร่วม ใครสนใจก็มาคุยกันใต้ตึก เออ แฮะ มีคนมาตั้งสามสี่คน
- ผมก็เลยตั้งกลุ่มเล็กๆขึ้นมา รณรงค์เรื่องขยะ ไม่ว่าจะเป็น จัดวันอาสาสมัคร Clean up ถนนหน้ามหาวิทยาลัยบ้าง อ่างเก็บน้ำของมหาวิทยาลัยบ้าง เพื่อนนักข่าวเห็น เขาก็เอาไปลงให้ ทั้ง น.ส.พ ท้องถิ่น และส่วนกลาง ก็เลยเริ่มดัง (ได้สาวสวยมาซ้อนมอเตอร์ไซต์ให้เพื่อนน้ำลายไหล ก็งานเนียะ)
- ผมทำกลุ่มอยู่ประมาณปีเศษ มีสมาชิกทั้งขาจรและประจำก็นับสิบคน เป็นกลุ่มที่ไม่สังกัดสโมสรของมหาวิทยาลัย แต่อาศัยนักศึกษาแกนนำมหาวิทยาลัยมารวมการเฉพาะกิจกันทำครับ
- เราไม่ใช้งบของมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่บาทเดียว และแม้จะมีนักการเมืองจะสนับสนุนวัสดุอุปกรณ์(โดยมีข้อแม้ว่า ต้องมีโลโก้ของเขาอยู่ด้วย) เราก็ปฏิเสธ
- เรียกได้ว่า เป็นกลุ่มนักศึกษาเอ็นจีโอ ก็น่าจะได้ เพราะเราไม่อยากเข้าสังกัดของมหาวิทยาลัย (เราคิดว่าชมรมมหาวิทยาลัยมันอยู่ในกรอบเกินไป และติดกับระบบงานราชการเกินควร) แต่เราขอแค่ความร่วมมือขอใช้สถานที่และเวทีเป็นพอ ที่เหลือ เราระดมทุนจากชุมชน ห้างร้าน ตลาด และองค์กรต่างๆ ได้เอง
- ชมรมของเรา ตั้งขึ้น และสลายตัวไปตามปัญหาขยะที่คลี่คลายลง ปัญหาหมดไปแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่เสวยอำนาจไปทำไม
- ผลผลิตหนึ่งในสมาชิกกลายเป็น อดีต ส.ส. หญิงคนหนึ่งของพรรคไทยรักไทย ที่ไม่ยกมือโหวตให้ทักษิณ จนถูกคนในพรรครุมด่า ส่วนผมกลายมาเป็นนักวิชาการแหกคอกอยู่บ้านนอกบ้านนา ดังนี้แล
- ไม่เคยถอดบทเรียนให้ใคร นี่เอามาลงบล็อกของคุณแผ่นดินเป็นแห่งแรกในเว็บนะครับ