สวัสดีครับครู

คำที่ทำให้ผมอด "โดด" มาร่วมวงเสวนาด้วยไม่ได้คือคำว่า "คว่ำกระดาน" ครับ  เพราะอาการอย่างนี้  ผมมักจะทำทุกครั้งที่โอกาสเปิด  ผมจึงเป็นคนประเภทที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยของ "โครงสร้างอำนาจ" สักเท่าไหร่ครับ...ส่วนใหญ่มักจะทำ "วงแตก" มากกว่านะผมว่า...ไม่ว่าจะวง F2F หรือ G2K...ลองฟังอาการคว่ำกระดานของผมดูนะครับ...เผื่อมีโอกาสเจอกันจะได้จับทางผมถูก

ผมมีโอกาสไปแลกเปลี่ยนเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง  กับนักศึกษา "โครงการมหาวิทยาลัยชีวิต" ที่หัวไทร เมื่อวันที่ 14 หลังครูเปิดโรงเรียนหนึ่งวัน  ผมไปในนาม "วิทยากรรับเชิญ" งานเริ่ม 9 โมง  ผมไปถึงราว 8 โมง  สิ่งแรกที่ผมทำคือ  "รื้อเวที" ครับ  ผมให้เหตุผลว่า  "เวทีแบบนี้  มันแสดงออกถึงการใช้อำนาจครอบงำผู้ฟัง"  นอกจากรื้อเวทีแล้ว  ผมยังรื้อกระบวนการเขาอีกเป็นของแถม  ผมอธิบายว่า "กระบวนการเรียนแบบเก่า  มันเป็นการเรียนแบบ กดขี่ข่มเหงทางความคิด"

อาจจะมีบางส่วนที่คาดหวังว่า  มีดอกเตอร์หน้าแปลกมาเป็นวิทยากร  คงจะได้รับฟังงานวิชาการที่เคร่งขรึม  น่าเชื่อถือ  แต่ผมกลับเปลี่ยนห้องเรียนเขาให้เป็นการแสดงของ "อุดม แต้พานิช" เสียนี่

นี่แหละครับ  "อาการคว่ำกระดาน" ของผม  อ่านแล้วก็จะได้เป็นอุทาหรณ์ว่า  หากปล่อยให้การควบคุมการเรียนอยู่กับผมแล้ว  บอกได้เลยว่า...แม้แต่ผมเองก็คาดเดาไม่ได้ว่า...ผมจะทำอะไรในห้องเรียนนั้น...จนกว่าวินาทีนั้นจะมาถึงครับครู...นักผจญภัยคงจะชอบ  แต่คนขวัญอ่อน...ผมไม่รู้ครับ