ครับ ครู…สนุก ๆ …ผมเข้าใจดีนะครับว่า  ไอ้อาการอย่างนี้  มันเป็นลักษณะประจำชนเผ่าของเรา  ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว…จำได้ไหม…สงครามโลกครั้งที่สอง…เราก็บอกว่า…สนุก ๆ …แต่จริง ๆ มันคือ “การปฏิเสธความรับผิดชอบ” ครับครู  ในการตีความของผม

สนุก ๆ มันส่งผลให้ชนชาติของเรา  ทำอะไรไม่จริงจัง…พอเกิดปัญหาขึ้นมา  แทนที่จะมาขบคิดอย่างจริงจัง  เราก็หาทางออกง่าย ๆ ว่า “อย่าคิดมาก  มันเป็นเรื่องสนุก ๆ” เป็นห่วงจัง  ขนาดแม่พิมพ์ของชาติยังคิดอย่างนี้  แล้วเด็ก ๆ ของเราหละ?

สนุก ๆ มันก็ดีนะ…ถ้าเราต้องการแค่ให้สังคมเรา…การศึกษาของเรา…gotoknow ของเรา…ความรู้ของเรา…ประชาธิปไตยของเรา ฯลฯ…เป็นเพียงแค่ “สวนสนุกแบบ theme park”

ออกจะเป็นภาษาที่ “จริงจัง” “รับผิดชอบในถ้อยคำ” แต่ไมก็ไม่เครียดนะครับครู