สวัสดีครับ
- ผมแวะมาเก็บเกี่ยวแนวคิดเชิงปรัชญาจากบันทึกอันเรียบงาม
- เพียงเพราะมนุษย์ไม่สามารถดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้ การพึ่งพิงและแบ่งปัน จึงเป็นหัวใจของการอยู่ร่วมกันในโลกใบเล็กแต่แสนกว้างใหญ่
มุ่งหวังสิ่งใดในโลกหล้า
เกิดมาก็แต่ตัวเปล่า
ชีวิตใช่นานยาว
ลับโลกทิ้งเรื่องราวใดไว้
....
ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ชีวิตตนเองหรือคนรอบข้าง จะคืนลมหายใจให้ธรรมชาติเมื่อไร