แต่ก็เหมือนกับงานของท่านอาจารย์หมอสุด แสงวิเชียร ที่วงวิชาการและผู้สนใจทั่วไปมองเห็นประเด็นสำคัญและนัยสำคัญต่างๆ ที่จะเปิดไปสู่มิติใหม่ๆ ได้น้อย ซึ่งส่วนหนึ่ง ในมุมมองผมก็เห็นว่าเป็นประเด็น ‘ข้อจำกัด’ ของสังคม ทั้งสังคมไทย สังคมที่อยู่ในต้นธารเดียวกับของวิทยาการแต่มาทีหลัง และสังคมโดยรวมของทั้งโลก ซึ่งข้อจำกัดหนึ่งในด้านกระบวนการทางความรู้และกระบวนการทางปัญญาพหุวิทยาการในทรรศนะผมก็คือ การขาดคน ขาดวิธีการ ขาดความสามารถมองเห็นจากหลายขั้ววิทยาการ รวมทั้งขาดวิธีวิทยาปัญญาหมู่และวิธีวิทยาบูรณาการพหุปัญญา ที่ผู้สร้างสรรค์วิทยาการความรู้นั้นๆได้ใช้อย่างเข้มข้น เลยก็ลดทอนเข้ากรอบ จัดหมวดหมู่เข้าพวกเพียงด้านที่รู้จัก แต่ละทิ้ง สกัดทิ้ง ทำให้เสียหายไปโดยไม่รู้ในอีกหลายอย่าง