ผมไปที่ "สวนเงินมีมา" บ่อย ๆ ครับ  เหมือนห้องอ่านหนังสือตัวเองยังไงก็ไม่รู้  ไปนั่งจิบกาแฟในร้านหนังสือ  เลือกหนังสือเป็นครึ่งค่อนวัน  ห้าโมงเย็นร้านปิด  ก็ได้หนังสือติดไม้ติดมือไปเล่มสองเล่มแล้วแต่ความพร้อมทานด้านการเงิน

หนังสือเล่มนี้  ต้องสารภาพตามตรงว่า  "เพิ่งทราบว่าคนแปลมีสกุลว่า พานิช"  และก็เพิ่งทราบว่าเป็นลูกสาวอาจารย์หมอฯ  ผมพลิกอ่านเป็นตอน ๆ (ยังไม่ได้ซื้อครับ) สำนวนการแปล...เหมือนกับให้คนญี่ปุ่นมาเขียนภาษาไทยยังไงยังงั้นเลยครับ  ทั้งการเลือกใช้คำและการเลือกใช้เสียง

ตอนที่ผมอ่านเจอเล่มนี้ใหม่ ๆ ก็เกิดอาการ "ของขึ้น" ในบัดดล  พอมีโอกาสไปเสนอหน้าในที่ประชุมเรื่องการประเมินโครงการของชุมชนกะเขา  ก็ให้ไอเดียทันทีว่า  "การเขียนรายงานการประเมิน  น่าจะให้ชาวบ้านเขียนเป็นเรื่องเล่ามาให้เรา  แล้วก็จ่ายค่าประเมินโครงการให้ชาวบ้านไปเป็นค่าต้นฉบับน่าจะดีกว่าให้ผู้ประเมิน ปั้น สิ่งที่ผู้ให้ทุนต้องการจะเห็นมั้งครับ?"

ท่านคงรู้นะครับว่าคำตอบจะเป็นเช่นใด...แต่หนังสืออ่านสนุกมาก...ประเทศที่พัฒนาแล้ว...เขามักจะทำอะไรเรียบง่ายอย่างนี้แหละ...หนังสือเล่มนี้เลยไม่ค่อยประสบความสำเร็จในประเทศที่กำลังพัฒนา...เพราะชอบทำอะไรซับซ้อน  ให้เป็นวิชาการที่เคร่งขรึมเข้าไว้...สงสัยกลัวเขาหาว่าไม่ "ฉลาด" หรืออย่างไรก็ไม่ทราบ...เราเลยได้แค่แสดงอะไรที่ดูฉลาด ๆ...แต่พอถึงตอนลงมือทำ...ไหงกลับตรงกันข้ามก็ไม่รู้ (เลี่ยงคำหยาบสุด ๆ เลยนะครับเนี่ย)