น่าจะเป็นการ "จัดการแบบไม่จัดการ" นะครับอาจารย์  จึงจะทำให้เกิดพลังแบบยั่งยืน  ตามโลกทัศน์ของวิทยาศาสตร์ใหม่  การสรุปแบบนี้ผมได้รับอิทธิพลจากหนังสือของ M.J. Wheatley ครับ

การจัดการแบบเก่า  เต็มไปด้วยการ "ควบคุม" โดยประสงค์จะให้เกิดความเป็น "ระเบียบ" ในองค์กร  แต่ผู้นำที่มีโลกทัศน์แบบเก่าไม่เคยล่วงรู้เลยว่า "ระเบียบ" เป็นสัญญาณของ "พลัง" ที่หมดลง  หรือ "ความตาย" ขององค์กร  ทำให้ต้อง "วุ่น" กับการใส่พลังใหม่เข้าไปในองค์กรในนามของ "change agents" รอบแล้วรอบเล่า...เป็นการบริหารที่ "สิ้นเปลือง" โดยเปล่าประโยชน์

การจัดการโดยไม่จัดการ  เป็นการใส่พลังเข้าไปน้อยนิดในช่วงเริ่มต้น  เหมือนกับการนำเครื่องร่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า  เมื่อเครื่องร่อนเริ่มคุ้ยเคยกับกระแสลม  เครื่องร่อนจะรับพลังงานจากสิ่งแวดล้อมเข้ามาเพื่อให้ตัวเครื่องร่อนลอยอยู่ในอากาศได้เองครับ

รูปธรรมของการจัดการแบบไม่จัดการที่ผมเคยรู้จักก็คือ Learning Organization จากการค้นคว้าของผม  LO ตัวนี้มาจาก MIT ตั้งกะนาย J.W. Forrester, P.M. Senge มาถึงนาย J.D. Sterman  แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า...เจ้า LO พอมาถึงบ้านเราจึงเปลี่ยนจาก "การจัดการโดยไม่จัดการ" มาเป็น "การจัดการโดยพยายามไม่จัดการ" แบบไทย ๆ ไปได้

...สงสัย LO ที่ผมรู้จัก  จะเป็นคนละสายพันธุ์กับที่เจริญเติบโตในเมืองไทยกระมังครับอาจารย์?...อาจารย์ในฐานะผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้...คงจะให้ความกระจ่างกับผมได้นะครับ