ขอบคุณ..ความรู้สึกดีๆ นะครับ..ผมเป็นเพียง..เศษเสี้ยวของ..”การศึกษาไทย” ที่ไม่ยอมอ่อนข้อกับระบบเน่าๆ และนโยบายแบบโบราณ ที่ใช้อำนาจเป็นฐานในการคิด..มาเบียดบังเวลาพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอน..ที่ผมคิดว่าเป็น “หัวใจ” ที่แท้จริง..อาจมองว่าสร้างภาพ หรือเป็นผู้รับบ้างในบางโอกาส..แต่ในชีวิตประจำวัน ผมก็ยังทำงานได้ต่อเนื่อง มองเห็นผลที่มั่นคงและยั่งยืน ที่สุดแล้ว..ก็ต้องมาดูและติดตามตอนต่อไป